Tunezja

Tunezja, znana głównie jako miejsce spędzania słonecznych wakacji, ma w rzeczywistości do zaoferowania turystom znacznie więcej. Są tu nie tylko wspaniałe plaże, ale na północy także góry z licznymi lasami, rzekami i jeziorami, na południu zaś wydmy Sahary, których monotonię przerywają oazy. W głębi kraju znajdują się ciekawe  jaskinie, kręte wąwozy, rwące wodospady a nawet słone jeziora. W Tunezji jest kilkaset miejsc historycznych, coraz lepiej poznawanych, w miarę jak turyści odkrywają uroki tego kraju poza jego morskim wybrzeżem.

Tunezja, wciśnięta pomiędzy Libię i Algierię – dwa państwa o najbardziej skomplikowanej sytuacji wewnętrznej w świecie arabskim, stara się zachować dobre stosunki z krajami Maghrebu. Centralne położenie tego kraju w środku basenu Morza Śródziemnego przez wieki wystawiało Tunezję na łup armii Fenicjan, Rzymian, Wandalów, Bizantyjczyków, Turków i Francuzów. Wszyscy zostawiali swe ślady widoczne w historii dzisiejszej Tunezji. W XX w. narodowa tożsamość została w głównej mierze stworzona przez Habiba Burgibę, który wprowadził wiele reform społecznych, a tunezyjskim miastom umożliwił rozwój w zachodnim stylu. Mieszanka wpływów europejskich, północno-amerykańskich, śródziemnomorskich i saharyjskich, jak również cech świeckich i religijnych sprawia, iż Tunezja jest dla turystów fascynującym krajem.

Geografia

Tunezja jest najmniejszym z krajów, określanych tradycyjnie jako kraje Maghrebu (maghreb w języku arabskim oznacza miejsce zachodu słońca). Nazwę tę nadano Maroku, Algierii, Tunezji i, zależnie od sytuacji politycznej, Libii lub Mauretanii, leżącym na zachód od  Półwyspu Arabskiego. Powierzchnia Tunezji wynosi 163 610 km².

Większość terenu Tunezji jest nizinna; na północy i wschodzie występują równiny przybrzeżne. Północne wybrzeże jest skaliste, wschodnie zaś (Sahel) - piaszczyste, tu koncentrują się główne turystyczne ośrodki wypoczynkowe. Na północy ciągną się wschodnie pasma gór Atlasu, rozdzielone doliną rzeki Madżardy. Jest to jedyna stała większa rzeka Tunezji. Okoliczne wzgórza z piaskowca nie przekraczają 600 m wysokości. Najwyższy szczyt, Dżabal Szambi (Dżabal asz-Szanabi – 1554 m), znajduje się w pobliżu granicy algierskiej.

Krajobraz północy kraju jest zaskakująco zielony i żyzny; na południe od gór Atlasu Tellskiego przechodzi w krajobraz półpustynny, z rzadka urozmaicony oazami (np. Nefta i Tauzur).

Na południe znajdują się dwa duże okresowe słone jeziora (szatty): Szatt al-Dżarid, czyli Wielki Szott (16 m n.p.m.), i Szatt al-Gharsa (21 m n.p.m.). Poniżej tych jezior jest kawałek Sahary – piaszczysta pustynia zwana Wielkim Ergiem Wschodnim, podzielona płaskimi górami, gdzie mieszkają plemiona Berberów.

W południowych oazach dobrze rosną palmy daktylowe, drzewa cytrusowe, figowce, banany, tytoń i warzywa. Na równinie przybrzeżnej spotyka się olbrzymie plantacje oliwek, poprzedzielane sadami brzoskwiń, moreli, migdałowców i granatowców. Na północy i na południu występują w obfitości rośliny subtropikalne: barwne pnącza, oleandry i hibiskusy. Wśród dużych zwierząt żyjących na obszarze Tunezji wymieniano niegdyś lwy, strusie i antylopy; obecnie spotyka się jedynie dromadery. W czasie wakacji można jednak zobaczyć wiele gatunków mniejszych zwierząt, a życie ptaków na przylądku Bon i wokół zatoki Tuniskiej jest wyjątkowo bogate.

strona: 1 | 2