Szukasz wycieczki? Masz dodatkowe pytania? Zadzwoń

lub napisz

 message
Cena całkowita
Rezerwuj
cellphone+48519195695

Z nami zaplanujesz udane wakacje!Spełniamy wakacyjne marzenia od 2004 roku!

Infolinia i rezerwacja pon.-pt. 8:30-20:00; sob.-nd. 10:00-18:00

Włochy - dziedzictwo minionych wieków, Przewodnik po Sycylia i Sardynia - flaga

Przewodnik po Sycylia i Sardynia

 Wszystkie przewodniki

Włochy

Pozycja submenu
Przewodnik po Sycylia i Sardynia

SYCYLIA

Sycylia, wyspa na Morzu Śródziemnym leżąca między Europą a Afryką, ma bogatą i niezwykłą historię. Najeźdźcy przychodzili i odchodzili, zostawiając po sobie całe bogactwo cywilizacyjnego dziedzictwa. Z niego wywodzi się osobliwy charakter wszystkich przejawów lokalnej kultury: języka, obyczajów, kuchni, sztuki a także – co najbardziej rzuca się w oczy – architektury wyspy.

 

Sycylia to ciekawa wyspa, na której na każdym kroku wyczuwa się powiew przeszłości. Wyspiarskie położenie wzmagało tylko kulturalny wpływ każdego z kolejnych władców. Mówi się, że w żyłach dzisiejszych Sycylijczyków płynie mniej krwi włoskiej, za to więcej fenickiej, greckiej, arabskiej, normandzkiej, hiszpańskiej i francuskiej. Ta mieszanka przyczyniła się do powstania tuż obok Włoch niemal zupełnie odrębnej nacji.           

 

Wokół Sycylii jest wiele wspaniałych plaż, zwłaszcza w Taorminie i w Golfo di Castellammare koło Capo San Vito – na obszarze należącym do ogromnego rezerwatu przyrody. Wnętrze wyspy jest bardzo zróżnicowane: są tam miasta na górskich wzniesieniach i równiny poprzecinane łańcuchami gór, gdzie wiosną kwitną kwiaty i żyje dzika zwierzyna. Do najbardziej charakterystycznych widoków wyspy należy stale czynny wulkan Etna. Jego wypływająca od stuleci lawa użyźniła ziemię, na której rosną i obficie owocują drzewa orzechowe, gaje cytrusowe i winnice.

 

Palermo – przycupnięte pod osłoną zbocza Monte Pellegrino, odgrodzone od wschodu masywem Monte Alfano -  usadowiło się w naturalnym amfiteatrze, zwanym Conca d’Oro (Złota Muszla). Miasto otaczające port La Cala ma przepiękne położenie i jest mieszanką kultury Orientu oraz Zachodu. Jest tu najciekawsza na całej wyspie architektura, reprezentująca style od islamskiego i normańskiego po barok i secesję. Wszystko to sprawia, że zwiedzanie tego egzotycznego miasta może być ekscytującą przygodą. Na wschód od Quattro Canti, gdzie spotykają się Via Maqueda i Corso Vittorio Emanuele, znajduje się największe skupisko okazałych pałaców i kościołów. Wokół nich rozpościera się średniowieczna dzielnica z labiryntem wąskich uliczek.

 

Monreale – wspaniale dekorowana katedra w Monreale jest jednym z najważniejszych normańskich zabytków Sycylii.

 

Wyspy wokół Sycylii

Sycylia otoczona jest kilkoma niewielkimi archipelagami. Do grupy Isole Eolie (Wyspy Eolskie), zwanych też Lipari (Liparyjskie), należą Panaria, Lipari, Vulcano i Stromboli; są to wygasłe lub prawie wygasłe wulkany, których wierzchołki wystają z  morza na wysokości wybrzeża Milazzo. Isole Egadi (Wyspy Egackie – Egady), w pobliżu Trapani, mają charakterystyczną atmosferę świata arabskiego. Należy do nich Favignana, Levanzo (na której znajdują się paleolityczne i neolityczne malowidła oraz rysunki) i Marettimo. Ustica usytuowana jest na północ od Palermo. Na południe od Sycylii leżą Isole Pelagie (Wyspy Pelagijskie) – Lampedusa i Linosa, które z racji bliskości Afryki mają zupełnie odmienny charakter. Daleka Pantelleria leży bliżej Tunezji niż Sycylii.       

 

Syrakuzy (Siracusa) były najważniejszym miastem starożytnego świata greckiego miedzy V a III w. p.n.e. Połączona z lądem za pomocą mostu wysepka Ortygia stanowi wyodrębnione centrum starego miasta. Na lądzie rozłożyły się dzielnice: Achradina, Tyche i Neapolis. Ozdobą Ortygii jest wyjątkowa katedra, za której barokową fasadą kryje się świątynia Ateny z V w. p.n.e., włączona w bryłę katedry. Na wysokości Ponte Nuovo stoją ruiny najstarszej na Sycylii świątyni doryckiej – świątyni Apollina z monolitycznymi kamiennymi kolumnami. Urocza Fonte Aretusa często wspominana jest przez pisarzy klasycznych jako miejsce, gdzie nimfa Aretuza została zamieniona przez Artemidę w źródło.

 

Tradycyjna kuchnia sycylijska 

Kuchnia sycylijska jest jedną z najbardziej urozmaiconych we Włoszech. Przyczynili się di tego liczni najeżdzcy oraz wyjątkowe położenie wyspy, do której blisko z Afryki, Europy i niezbyt daleko ze wschodnich wybrzeży Morza Śródziemnego.

 

Żyzna Sycylia wabiła greckich kolonistów, którzy eksportowali do swej starej ojczyzny oliwę, pszenicę, miód, ser, owoce i warzywa. Dla Rzymian wyspa była tylko spichlerzem. Za to Arabowie wprowadzili tu uprawę pomarańczy, cytryn, bakłażanów i trzciny cukrowej. Z ich zamiłowania do słodyczy powstała cassata – wyśmienite ciasto biszkoptowe z serem ricotta, kandyzowanymi owocami – oraz granita – odmiana lodów.

 

Sycylijczycy lubią powoływać się na arabskie pochodzenie tego przysmaku, ale Grecy i Rzymianie wcześniej wynaleźli jego odmianę, mrożąc wino w śniegu. Tradycyjne menu wieśniaków składało się z podstawowych produktów, natomiast arystokracja spożywała wymyślne potrawy. Jedną z cech wyróżniających dzisiejsze pożywienie na Sycylii jest to, że bywa ono skromne, a jednocześnie elegancko podane. Można tu dostać wszystkie typowe dania włoskie, ale ciekawsze są ich odmiany z miejscowymi dodatkami – takimi jak ryba miecz, sardynki, ser ricotta, czerwona papryka, oberżyny, kapary, oliwki i pasta z migdałów.

 

[ koniec strony ]

SARDYNIA

W relacji z podróży, zatytułowanej "Morze i Sardynia"  D.H. Lawrence napisał, że Sardynię „pozostawiono na poboczu czasu i historii”. Czas rzeczywiście zawsze płynął tu powoli. Przetrwały jednak tradycje starożytnej Europy – w postaci pamiątek po najazdach Fenicjan, Kartagińczyków, Rzymian, Arabów, Bizantyjczyków, Hiszpanów i Sabaudczyków.

 

Te tradycje ożywają w czasie festiwali, w jakie obfituje Sardynia. Niektóre z nich są czysto chrześcijańskie, inne zaś mają pogańskie korzenie. Na Sardynii mówi się kilkoma różnymi językami i dialektami. W Alghero słyszy się kataloński, a na wyspie San Pietro rozbrzmiewa dialekt liguryjski. Przetrwały tu nawet relikty kultury fenickiej. Południe wyspy przesycone jest tradycjami hiszpańskimi, natomiast w górach Gennargentu przetrwał rodzimy język. Mieszkają tam w zamkniętych społecznościach pasterze, a okolica jest do tego stopnia niedostępna, że żaden z najeźdźców nie próbował jej podbić.

 

Sassari, Oristano, Alghero i Olbia są ośrodkami obszarów wyraźnie odrębnych kulturowo. Wokół Sassari znajduje się kilka ciekawych kościołów w pizańskiej odmianie stylu romańskiego, tamtejsze dialekty zdradzają zresztą pokrewieństwo z językiem Toskanii. Olbia jest rozkwitającym miastem, bogacącym się na turystach i korzystającym z bliskości bardzo luksusowego Costa Smeralda. Natomiast ciche Nuoro wraz z okolicą pozostającą w cieniu gór Gennargentu bardzo różni się od Sardynii znanej z turystycznych folderów.  

 

Wyspa, zwana po włosku Sardegna, ma różne oblicza. Jej wnętrze tworzą groźne, pofałdowane wyżyny, które porasta makia – zarośla mirtu, dzikiego tymianku, opuncji i karłowatych dębów. Natomiast wybrzeża, pełne zacisznych zatok, długich piaszczystych plaż i jaskiń, oblane są urzekająco pięknymi, świetlistymi wodami morza. Góry Gennrgentu, z najwyższym szczytem liczącym 1834 m n.p.m., osłaniają niemal zupełnie niedostępne wioski, a na północnym wschodzie dochodzą do samego morza. Tamtejsze wybrzeże, Costa Smeralda, jest najbardziej ekskluzywne na całej Sardynii. Dalej na południe wybrzeże wzdłuż Golfo di Orosei jest całkowicie dziewicze. Na zachodzie, wokół Oristano, kraj jest płaski i ciągnie się aż po równinę Campidano, gdzie rosną owoce, zboże i warzywa.

 

Źródło: Włochy - Przewodniki Wiedzy i Życia