TraveliGo.pl - Twój turystyczny raj

Południe Francji to najpopularniejszy region wakacyjny. Kurorty na Riwierze i plaże nowo powstałych na zachodzie miejscowości wypoczynkowych przyciągają co roku miliony ludzi. Podstawą gospodarki regionu jest rolnictwo, dostarczające dużych ilości wczesnych owoców i tanich win. W rozwoju tego słonecznego pasa wybrzeża ważną rolę odgrywają Nicea i Montpellier, ośrodki nowoczesnego przemysłu. Jedynie Korsyka zachowuje nadal swe naturalne piękno.

Prowansalski targ może przyprawić o zawrót głowy. Lady uginają się pod ciężarem warkoczy różowego czosnku, świeżej, kolorowej papryki, pomidorów, bakłażanów, młodych dyń i szparagów. Melony Cavaillon są tak dojrzałe, że pękają, roztaczając słodkawą woń.

Jesienią i zimą powietrze przesyca zapach aromatycznych płodów ziemi, pyszniących się na straganach grzybów, boćwiny, karczochów hiszpańskich, orzechów włoskich, pigwy, dyń, kopru i pomarszczonych czarnych oliwek.

Prowansalskie wybrzeże słynie z zup rybnych, np.: bouillabaisse i bourride – czosnkowego gulaszu rybnego. Najpopularniejszym w Prowansji rodzajem mięsa jest młoda baranina; najlepsza pochodzi z Camargue i Crau, gdzie jagnięta wypasane są na słonych, bagiennych pastwiskach.

W Langwedocji-Roussillonie najwcześniej we Francji dojrzewają brzoskwinie, czereśnie i morele. Przybrzeżne wody obfitują w tłuste małże, ostrygi i tellines (małe mięczaki). Kuchnia Korsyki, leżącej dalej na południe, jest cięższa i przypomina włoską.

Winnice Langwedocji-Roussillonu i Prowansji rozrzucone są wewnątrz szerokiego pasa, ciągnącego się łukiem wzdłuż wybrzeża Morza Śródziemnego od Banyuls na jego zachodnim krańcu aż po Niceę pod granicą włoską. Od wieków jest to obszar produkcji popularnych win kategorii vin de table.

Cudowne wybrzeże Morza Śródziemnego jest najpopularniejszym we Francji regionem wypoczynkowym.

Ozdobą jego wschodniej części są duże, słynne kurorty Riwiery: Menton, Nicea, Cannes i Monte Carlo. Bardziej na zachód, nad zatokami, leżą mniejsze, choć równie znane miejscowości, takie jak St-Tropez i Cassis, a jeszcze dalej ciągnie się długie, piaszczyste wybrzeże Langwedocji-Roussillonu.

LANGWEDOCJA–ROUSSILLON

Langwedocja i Roussillon, dawniej dwie odrębne prowincje, zajmują obszar od Pirenejów na granicy z Hiszpanią aż do ujścia Rodanu. Płaskie plaże i przybrzeżne laguny stanowią naturalną oprawę dla nadmorskich ośrodków wypoczynkowych, które co roku przyciągają miliony wczasowiczów. W głębi lądu leżą spalone słońcem ziemie, z których pochodzi połowa win stołowych produkowanych we Francji oraz pierwsze w sezonie brzoskwinie i czereśnie.

Płaskowyż Cerdagne, wzgórza Corbières i odległe wyżyny Haute Languedoc nie poddały się władzy człowieka i nadal pozostają dzikie. Ale jednocześnie tutejsze miasta, w porównaniu z resztą Francji, mają najmłodszą populację i najszybciej się rozwijają: takie jest Montpellier, stare miasto uniwersyteckie i stolica regionu, oraz Nîmes, gdzie odbywają się wystawne festyny i walki byków. W całym tym regionie stare miesza się z nowym, w miastach rzymskie świątynie sąsiadują z architekturą postmodernistyczną, a w górach obok średniowiecznych opactw spotyka się elektrownie słoneczne.

Langwedocja-Roussillon to z jednej strony kilometry łagodnego wybrzeża, z drugiej zaś dzikie góry. Jest to znakomite miejsce na spędzanie wakacji z rodziną w którymś z ośrodków wypoczynkowych – typowej rybackiej wiosce albo nowoczesnym kurorcie z czystymi, piaszczystymi plażami. Spokojniej jest z dala od brzegu, wśród hektarów winnic w Corbières i Minervois lub na górskich szlakach w Haut Languedoc oraz Cerdagne. Zabytki architektury, od rzymskich po romańskie, kontrastują z nowoczesnymi i tętniącymi życiem miastami.

PROWANSJA I LAZUROWE WYBRZEŻE

Żaden region nie rozpala wyobraźni tak jak Prowansja, kraina pachnących ziołami wzgórz i przystani pełnych jachtów. Malowniczy krajobraz oraz oślepiające światło inspirowały wielu malarzy i pisarzy – van Gogha i Picassa, Scotta Fitzgeralda i Pagnola.

Granice Prowansji wytyczyła sama przyroda: zachodnią stanowi Rodan, południową – Morze Śródziemne, północną wyznaczają gaje oliwne, wschodnią – Alpy i granica z Włochami. Pomiędzy nimi rozciąga się kraina kontrastów: przepastnych wąwozów, słonych równin Camargues, lawendowych pól i skąpanych w słońcu plaż.

Na zachód od Antibes plaże są piaszczyste, na wschód – kamieniste, na które piasek jest przywożony. Za sprawą działaczy ochrony środowiska większość plaż, poza paroma na zachód od Marsylii i wokół Nicei, jest dziś czysta. Plaże w pobliżu dużych miast są często płatne, ale dobrze wyposażone.

• Menton – plażowa pogoda jest tu przez cały rok, nawet zimą. Wzdłuż zacisznych, żwirowych plaż stoją piękne wille.

• Cap Ferrat to zalesiony półwysep z 10-kilometrową trasą spacerową nad skalistym urwiskiem, skąd widać wspaniałe wille i prywatne plaże.

• Nicea, stolica Lazurowego Wybrzeża, ma 5-kilometrowy pas plaż – wprawdzie kamienistych, ale czystych; prywatne są tańsze niż w Cannes.

• Cannes słynne z filmowych festiwali, szczyci się złocistymi plażami, utrzymywanymi w idealnej czystości.

• St-Tropez otaczają plaże, w większości należące do wytwornych klubów.

• Cassis to rybacka wioska, w której jest znane kasyno, a w pobliżu – białe skalne urwiska i kilka uroczych zatoczek.

• W Stes-Maries-de-la-Mer leżącym wśród piaszczystych wydm Camargues są plaże pełne białego piasku. 6 km na wschód znajduje się plaża dla nudystów. Do wynajęcia konie pod wierzch.

• La Grande Motte to nowy kurort ze wspaniałymi urządzeniami sportowymi, słynny z nowoczesnej architektury przypominającej starożytne budowle Babilonu.

• Sète jest morskim portem z kanałami. Na południe od miasta ciągnie się 15-kilometrowa czysta, piaszczysta plaża, pusta nawet w pełni sezonu.

• Cap d’Agde to rozległy nowoczesny kurort, z długimi piaszczystymi plażami i różnego typu urządzeniami sportowymi. Jest tu największy w Europie ośrodek nudystów, gdzie czasami przybywa naraz 20 000 gości.

Ta spalona słońcem południowa kraina Francji jest najpopularniejszym regionem wakacyjnego wypoczynku. Latem plaże zapełniają spragnieni słońca wczasowicze, korzystający ponadto z takich rozrywek, jak festiwale jazzowe, korridy, wyścigi samochodowe, kasyna i gra w boules. Tereny w głębi lądu to raj dla turystów i miłośników przyrody, którzy mogą przemierzać rozległe płaskowyże, groźne wąwozy rzek i położone wysoko w górach wioski.

KORSYKA

Korsyka, czwarta co do wielkości wyspa na Morzu Śródziemnym, po Sycylii i Sardynii, ma wszelkie cechy minikontynentu. Ludzie mówią tu dialektem języka włoskiego. Rosną tropikalne palmy, winnice, gaje oliwne i pomarańczowe, lasy kasztanowe i piniowe, a w górskich jeziorach i chłodnych strumienia żyje mnóstwo pstrągów. Najbardziej charakterystyczna dla pejzażu Korsyki jest wyschnięta makia, przesycona zapachem mirtu.

Główną atrakcją Korsyki są jej krajobrazy: dzikie piękno gór, lasów, przepojonej wonią mirtu makii i ciągnących się kilometrami piaszczystych plaż. Późna wiosna, gdy kwitną polne kwiaty, i wczesna jesień to najlepsze pory na odwiedzenie wyspy. Temperatura jest wtedy umiarkowana i nie ma zbyt wielu turystów. Wyspa słynie ze znakomitych szlaków wędrownych; niektóre z nich zamieniają się zimą w trasy narciarskie. W lutym i w marcu można też uprawiać narciarstwo zjazdowe.

Warte odwiedzenia są rodzinne strony Napoleona – dziki pas wybrzeża z górskimi szczytami, jeden z ostatnich naturalnych zakątków Morza Śródziemnego.

Źródło: Francja - Przewodniki Wiedzy i Życia