Włochy

Włochy leżą na Półwyspie Apenińskim, głęboko wcinającym się w Morze Śródziemne. Od reszty Europy odgradza je masyw Alp. Najdłuższa rzeka kraju - Pad - przecina łukiem przemysłową północ, a łańcuch Apeninów dzieli wzdłuż cały półwysep. Stolicą Włoch jest Rzym. Kraj, liczący ponad 57,5 miliona mieszkańców, zajmuje powierzchnię 301 268 km², razem z Sycylią i Sardynią.

Od stuleci kultura i romantyzm Włoch przyciągają znawców sztuki i turystów. Niewiele jest krajów mających równie wspaniałą  architekturę, bogate tradycje muzyczne i literackie, malownicze krajobrazy oraz znakomite potrawy i wina. Fascynująca jest też niedawna przeszłość: od zakończenia II wojny światowej Włochy wysunęły się na czoło państw najbardziej rozwiniętych gospodarczo, zachowując jednocześnie wiele zwyczajów, tradycji i regionalnego przywiązania do dziedzictwa kultury wiejskiej.

Włochy nie mają jednej tożsamości kulturowej. Między ośnieżonymi szczytami Alp a długimi, poszarpanymi brzegami Sycylii rozpościera się mozaika najróżniejszych regionów i nacji. Politycznie Włochy są krajem młodym: jako zjednoczone państwo narodowościowe istnieją dopiero od 1861 r., a 21 regionów, które wchodzą w skład tego organizmu państwowego, zachowało swą kulturową odrębność. Odwiedzający Włochy są często mile zaskakiwani wielkością dialektów, różnorodnością kuchni, architektury i rzemiosła. Między regionami istnieją też znacznie poważniejsze różnice. Mówi się nawet o dwóch osobnych Italiach: bogatej, przemysłowej północy i biedniejszej, rolniczej części kraju, zwanej też Il Mezzogiorno – południe. Granica między nimi przebiega gdzieś między Rzymem a Neapolem.

Tradycja

Dla wielu turystów Kampania stanowi granicę ich podróży. Dalej na południe rozciąga się ziemia bardziej obca, gdzie krajobraz, architektura, dialekt, potrawy, a nawet wygląd ludzi wydają się mieć bliższy związek ze wschodnimi obszarami Morza Śródziemnego lub z Afryką Północną niż z Europą. Językoznawcy badający dialekty, jakimi mówi ludność dalekiego południa, żyjąca w niedostępnych górach, w zamkniętych społecznościach, odkryli żywe po dziś dzień wpływy języków greckiego i staroalbańskiego. Chrześcijaństwo i pogaństwo przenikają się tam wzajemnie; tu i ówdzie Matka Boska przypomina raczej przebraną Demeter -grecką boginię urodzaju.

Kultura i sztuka

Sztuka ma we Włoszech długą i bogatą historię. Włosi są niezmiernie dumni ze swego kulturowego  dziedzictwa. Zważywszy, że w kraju tym jest ponad sto tysięcy obiektów zabytkowych (stanowisk archeologicznych, katedr, kościołów, budowli świeckich i posągów) o znaczeniu historycznym, nie może dziwić fakt, że stale brakuje funduszy na ich konserwację. Sporo włoskich muzeów, zwłaszcza na południu, jest całkiem lub częściowo zamkniętych, natomiast w Wenecji można znaleźć kościoły wiecznie zasłonięte rusztowaniami. Jednakże przy dochodach z turystyki, sięgających obecnie około trzech procent produktu krajowego brutto, czyni się wysiłki na rzecz udostępnienia publiczności jak największej liczby obiektów i zbiorów.

Kino to kolejna forma sztuki rozkwitająca we Włoszech od czasu jej narodzin. W studiach Cinecittà, miasteczka filmowego pod Rzymem, pracowało wielu sławnych reżyserów, takich jak Fellini, Pasolini, de Sica, Visconti i inni. Włoski film był zawsze ważnym towarem eksportowym i nadal przynosi pieniądze i uznanie.

strona: 1 | 2