Szukasz wycieczki? Masz dodatkowe pytania? Zadzwoń

lub napisz

 message
Cena całkowita
Rezerwuj
cellphone+48519195695

Z nami zaplanujesz udane wakacje!Spełniamy wakacyjne marzenia od 2004 roku!

Infolinia i rezerwacja pon.-pt. 8:30-20:00; sob.-nd. 10:00-18:00

Maroko , Przewodnik po Równiny centralne i Atlas Średni - flaga

Przewodnik po Równiny centralne i Atlas Średni

 Wszystkie przewodniki

Maroko

Pozycja submenu
Przewodnik po Równiny centralne i Atlas Średni

Środkowe Maroko jest najbardziej zaludnionym regionem kraju, niemal połowa ludności mieszka na 20-kilometrowym, uprzemysłowionym pasie wybrzeża Atlantyku. Wybrzeże to przeżyło gwałtowny rozwój w XX w. – ludność Casablanki wzrosła stokrotnie w porównaniu z rokiem 1900. Kompleksy przemysłowe, miasta-sypialnie oraz kurorty nadmorskie łączą Casablankę – stolicę biznesu, z Rabatem – stolicą administracyjną kraju.

 

Szerokie równiny w głębi tej części kraju są bogate w fosforyty i inne minerały, a bardzo żyzne gleby sprzyjają uprawom  kukurydzy, oliwek, owoców i winorośli (spuścizna po panowaniu Francji). Dalej na wschód równiny przechodzą we wzgórza ciągnące się w kierunku Fezu i Atlasu Średniego. Fez, stolica kulturalna, jest miastem smukłych minaretów, ruin i średniowiecznych ulic.

 

Atlas Średni, rozciągający się na południe od Fezu, jest dziką krainą gór i płaskowyżów, gdzie rosną potężne lasy cedrowe. Zimą śnieg pokrywa  zbocza gór; wtedy takie miejsca, jak Ifran bardziej przypominają alpejskie ośrodki wypoczynkowe niż afrykańskie wsie. Spotkamy tu niskie i czarne namioty Berberów oraz stada kóz i owiec pasących się w dolinach. Zjeżdżając z głównej trasy, widzimy roztaczające się wspaniałe krajobrazy z jeziorami, wodospadami i ciekawymi formacjami skalnymi.

 

CASABLANCA

Casablanka z ponad 3-milionową ludnością jest drugim co do wielkości miastem Afryki (po Kairze). Liczba jej mieszkańców wzrosła z 20 000 w 1900 r., gdy gubernator Lyautey wybrał to miasto na stolicę francuskiego protektoratu Maroka.

 

Dziś śródmieście Casablanki jest nowoczesne, niczym w zasadzie nie różni się od miast Zachodu – z szerokimi alejami, drapaczami chmur i luksusowymi hotelami tworzy ruchliwe centrum biznesu. Planuje się budowę bliźniaczych wieżowców, podkreślających nowoczesność tej części miasta. Dla kontrastu, przedmieścia Casablanki to rozległe dzielnice biedoty.

 

Nad zabudową Casablanki góruje najnowsza budowla miasta – meczet Hasana II, jeden z cudów współczesnej architektury. Zbudowany nad brzegiem Atlantyku, otwarty w sierpniu 1993 r., ma oddawać nastrój Casablanki. Istnieją plany gruntownej przebudowy miasta; utworzenia nowych alei prowadzących do ośmiu bram meczetu.

 

Ain Diab – Marabut Sidi er-Rahamn – bulwar nadmorski prowadzi do Ain Diab – uzdrowiska z plażami, klubami, barami i dobrymi restauracjami rybnymi obleganymi przez tubylców. Kluby noszą egzotyczne nazwy: Tahiti, Lido, Florida – wszystkie mają baseny i restauracje, pobyt umila szum Atlantyku. W pobliżu, na długiej plaży Sidi Abd er-Rahman, można grać w piłkę, Grobowiec marabuta, od którego wzięła nazwę plaża, znajduje się na jej końcu – na wysepce dostępnej jedynie w czasie odpływu. Zachody słońca są tu szczególnie piękne.

 

Habbus jest przestronną dzielnicą, przyjemnym miejscem spacerów wśród sklepów sprzedających wszystko – od butów po oliwki. Domy, zwłaszcza monumentalne budynki sądu ze szmaragdową dachówką oraz masywne wieże sprawiają wrażenie filmowych dekoracji. Ta sztuczność powoduje, że medyna nie należy do zbyt hałaśliwych.

 

Olbrzymi meczet króla Hasana II, zbudowany nad brzegiem Atlantyku, słusznie okrzyknięty triumfem wiary i mistrzostwa, został otwarty w sierpniu 1993 r., po 6 latach budowy. Jest drugim co do wielkości meczetem świata (po Mekce), z najwyższym minaretem, o wysokości 200 m. Położenie meczetu na pięknym wybrzeżu, gdzie fale morskie rozbijają się u jego stóp, było wyraźnie inspirowane wersetem z Koranu „tron Boga będący na wodzie”. Meczet, zbudowany z białego marmuru, pokryty zielonymi płytkami ceramicznymi, widziany z daleka robi wrażenie zjawy unoszącej się nad miastem. Z bliska zachwyca mistrzostwo wykonania dekoracji rzeźbiarskich, wzorów barwnych płytek i cedrowych sklepień; wiele dziedzin tradycyjnego rzemiosła zapomnianego przez wieki ożyło podczas tej budowy.

 

Place des Nations Unies – Plac Narodów Zjednoczonych (dawny plac Mohammeda V) - wszystkie główne drogi do Casablanki zbiegają się na ruchliwym Place des Nations Unies, położonym na południe od portu. Plac ten został ostatnio przemianowany – zamieniając się nazwą z głównym placem administracyjnym miasta, położonym bardziej na południowy wschód. Znajdują się tu duże hotele oraz kolonialna wieża zegarowa; słychać klaksony aut i kwieciste obelgi kierowców. Buduje się nową aleję prowadzącą do meczetu Hasana II.

 

Place Mohammed V (dawny Place des Nations Unies) – Plac ten był sercem kolonialnej Casablanki, został zaprojektowany w latach dwudziestych XX w. przez Francuzów. Styl, który wybrano do zabudowy – „mauresque”, jest mieszanką architektury mauretańskiej ze stylem art déco.

 

 

[ koniec strony ]

FEZ

Fez, stara stolica imperium Maurów, jest intelektualnym centrum Maroka, będąc zarazem jednym z najstarszych miast. Założony został przez Idrisa I w roku 789. W sercu Fezu znajduje się najstarszy uniwersytet świata – Karawijjin – do dziś uważany za jedną z największych uczelni koranicznych w świecie arabskim. Mieszkańcy Fezu zawsze znajdowali się w centrum kulturalnego i politycznego życia Maroka, rozsławiając swe ukochane miasto w całej Afryce Północnej i poza nią.

 

Fez, podzielony na 3 części: Fez el-Bali – Stare Miasto założone przez Idrisa I, Fez el-Dżdid – Nowe Miasto założone przez Merynidów w 1276 r. oraz Ville Nouvelle zbudowane przez Francuzów, jest wyjątkowym zabytkiem historycznym. Średniowieczna medyna Fezu niewiele się zmieniła przez ostatnie 500 lat. UNESCO, zdając sobie sprawę z niezwykłego charakteru Fezu, w 1980 r. rozpoczęło restaurację jego zabytków. Obecnie miasto znów się rozwija, próbując jednak zachować dawny charakter.

 

Fez el-Bali – położone w dolinie morze domów, urozmaicone strzelistymi minaretami, jest najstarszą częścią miasta. Składa się z dwóch dzielnic: wschodniej dzielnicy andaluzyjskiej oraz zachodniej Karawijjin. Andaluzyjczyków uważa się za najlepszych rzemieślników, ich kobiety zaś za najpiękniejsze. Mieszkańcy Karawijjin są biznesmenami; tu zarabia się pieniądze. W tej największej medynie Maroka mieszka obecnie ponad 250 000 ludzi.

 

Fez el-Dżdid – Nowe Miasto założone przez Merynidów w 1276 r. miało być twierdzą stojącą na straży często buntujących się mieszkańców Starego Miasta. Zbudowane tu olbrzymie centrum administracyjne z pałacem królewskim stało się zbyt wielkie po przeniesieniu przez Francuzów stolicy do Rabatu.

Ville Nouvelle – nowe miasto zbudowane przez Francuzów składa się z budynków administracyjnych położonych wzdłuż alei Hasana II oraz eleganckich sklepów i kawiarni na bulwarze Mohammeda V. 

 

Suki – Fez jest stolicą rzemiosła. Suki w tym mieście oferują najciekawsze, choć nie zawsze najtańsze, wyroby marokańskiego rzemiosła; spacer po uliczkach pełnych straganów i sklepików z tymi wyrobami dostarcza niezapomnianych wrażeń.

 

Medresa Attarin – Fez słynie ze swoich medres – szkół koranicznych z internatami. W każdej medresie studiowało około 60 uczniów mieszkających wokół centralnej sali modlitwy, gdzie odbywały się zajęcia. W Fezie szkoły duchowne przetrwały do lat sześćdziesiątych XX w. Z niektórych korzystają studenci uniwersytetu  Karawijjin.

 

Brama Bab Bou Jeloud – to główne wejście do medyny. Wyłożona niebieskimi płytkami ceramicznymi na zewnątrz (kolor Fezu) oraz zielonymi wewnątrz (kolor islamu) zaprasza do wejścia na główną ulicę medyny.

Garbarnie stanowią niezapomniany widok – robotnicy w krótkich spodniach udeptują w olbrzymich kadziach, przypominających gigantyczny plaster miodu, skóry w mieszance farby i gołębich odchodów (dla zmiękczenia skóry). Skóry pozostają tam przez 2 tygodnie, aby nabrały barwy, potem są suszone na pobliskich wzgórzach.

 

Medresa Bu Inania jest najpiękniejszym ze wszystkich zabytków Merynidów. Jest większa i piękniejsza nawet od medresy Attarin; każdy centymetr jej powierzchni został pokryty zdobieniami, cały budynek zaś wydaje się wznosić w stronę nieba dzięki spiralnym dekoracjom ścian.

 

Palais Royal – Pałac Królewski (Dar el-Makhzen) – ten rozległy zespół pałacowy jest największy w Maroku, budowany był przez siedem stuleci. Siedem bram z brązu symbolizuje siedem niebios islamu (Muzułmanie wierzą, że istnieje siedem niebios, do nich kolejno wiedzie siedem bram, przez które musi przejść po śmierci każdy wierny).

 

Plac Seffarin – ten malowniczy plac skupia rzemieślników wyrabiających olbrzymie miedziane naczynia wokół starych drzew figowych. 

 

MEKNES

Kiedy berberyjskie plemię Meknassa osiedliło się w tej żyznej dolinie w X w., powstała osada, która miała stać się w przyszłości stolicą imperium. W 1672 r. Ismail z dynastii Alawitów, jeden z najpotężniejszych sułtanów, wybrał Meknes na swą stolicę. Rozpoczął budowę olbrzymiego kompleksu pałacowego z murami ciągnącymi się kilometrami, gdyż chciał rywalizować z ówczesnym królem Francji, Ludwikiem XIV, który budował Wersal. Do dziś Meknes nazywa się Wersalem Maroka. Niewiele zmieniło się w tym mieście od tego czasu. Meknes zachowuje urok prowincjonalnego miasta, chociaż jest w nim wiele imponujących zabytków.

 

Bab el-Mansur uchodzi za największą bramę w północnej Afryce, jest symbolem wspaniałej architektonicznej wizji sułtana Mulaja Ismaila. Monumentalność bramy podkreślają dwie otaczające arkady, wsparte na marmurowych kolumnach, przywiezionych z rzymskiego Volubilis.

 

Heri as-Suani (spichlerz) – te olbrzymie magazyny są wyjątkowo chłodne latem – mury grubości 4 m sprawiają, że temperatura utrzymuje się stale poniżej 18°C. Ziarno wsypywało się tu przez wielkie okna, a olbrzymie kamienie młyńskie, poruszane przez 3 konie, mełły je.

 

Medresa Bu Inania, zwana klejnotem medyny, arcydzieło sztuki Merynidów, wywiera na zwiedzających duże wrażenie. Po prawej stronie basenu do ablucji znajduje się mała sala modlitw i mihrab, dziedziniec zaś otaczają doskonale zachowane parawany z drewna cedrowego, które dają studentom możliwość odizolowania się od otoczenia.

 

 

[ koniec strony ]

OKOLICE  MEKNESU

Przełęcz Zeggota – Jadąc około 15 km na północ od Mulaj Idris przez gaje oliwne, dojeżdża się do Col du Zegotta, przełęczy będącej idealnym miejscem wypoczynku, z widokiem na równinę Meknesu - najbardziej urodzajną ziemię w Maroku.

 

Mulaj Idris – Olśniewająco białe domy wyróżniają najświętsze miasto Maroka, miejsce spoczynku Mulaja Idrisa, założyciela dynastii Idrysów. Mulaj Idris jest miejscem najważniejszego i najbardziej barwnego festiwalu w Maroku – moussem, odbywającego się w sierpniu lub wrześniu. Jest to religijna uroczystość, dostępna dla turystów.

 

Volubilis – najdalej wysunięta placówka Cesarstwa Rzymskiego leży w ciekawym miejscu, na szerokiej równinie Meknesu, pod stromymi skałami masywu Zeehun. Znajdują się tu największe i najlepiej zachowane ruiny budowli rzymskich.

 

ATLAS  ŚREDNI

Potężne lasy cedrowe, wulkaniczne góry, wiele jezior oraz wielkie równiny tworzą krajobraz Atlasu Średniego, rozciągającego się 60 km na południe od Fezu.

 

Beni Mellal (Bani Mallal) – największe miasto w Atlasie Średnim, liczące 250 000 mieszkańców, jest przyjemnym przystankiem na trasie z Fezu do Marrakeszu. Równiny wokół miasta są bardzo żyzne, rosną tam drzewa pomarańczowe, oliwne oraz trzcina cukrowa.

 

Doliny Sefru i Ifran – Na południe od Fezu w stronę Atlasu Średniego prowadzą dwie doliny. Ładniejsza jest dolina Ifran wznosząca się ku Immuzer, skąd szlaki prowadzą na wschód do kilku małych jezior. Bardziej na południe leży Ifran, przypominający alpejski ośrodek wypoczynkowy, zbudowany przez Francuzów jako centrum narciarstwa dla pobliskiego Mischliffen. Jest to jeden z najelegantszych kurortów w Maroku – król ma tu swój pałac na wzgórzach. Z Ifran do Azru droga biegnie w dół doliną Jaba. Azru jest typowym miastem Atlasu Średniego, stanowi ośrodek miejscowego rzemiosła wyrobów z drewna. Druga droga na południe, wzdłuż doliny Sefru, jest mniej uczęszczana. Sefru jest ciekawym miastem, ze starą medyną oraz murami w kolorze ochry pamiętającymi czasy Mulaja Ismaila.

 

Taza – Przełęcz Taza jest jedynym naturalnym połączeniem między Wschodnim Rifem a resztą Maroka. Można tu podziwiać mury obronne z 1135 r., potężną Bramę Wiatrów (Bab el-Rih) oraz obejrzeć pałac Bu Hamara.

 

Tazzeka – 140 km na wschód od Fezu rozciąga się gęsto zalesione pasmo górskie, wznosząc się na wysokość 1980 m n.p.m. W maju i czerwcu podszycie lasu jest pokryte dywanem z kwiatów, pełno tu motyli.

 

Źródło: Maroko - Przewodniki Thomasa Cooka - Wiedza i Życie