Szukasz wycieczki? Masz dodatkowe pytania? Zadzwoń

lub napisz

 message
Cena całkowita
Rezerwuj
cellphone+48519195695

Z nami zaplanujesz udane wakacje!Spełniamy wakacyjne marzenia od 2004 roku!

Infolinia i rezerwacja pon.-pt. 8:30-20:00; sob.-nd. 10:00-18:00

Niemcy - zamki Bawarii na wakacje, Przewodnik po Berlin - flaga

Przewodnik po Berlin

 Wszystkie przewodniki

Przewodniki po regionach w Niemczech

Pozycja submenu
Przewodnik po Berlin

Centrum Berlina – część wschodnia

Ta część Berlina obejmuje dzielnicę Mitte i fragment Kreuzbergu. Właśnie tu znajduje się historyczne centrum miasta. W tej części Berlina pozostało najwięcej zabytkowych budowli, przede wszystkim wzdłuż Unter den Linden. Tu też znajduje się interesujący kompleks muzeów na tzw. Museumsinsel, ze słynnym Pergamonmuseum mieszczącym wspaniały ołtarz Zeusa z Pergamonu. W okresie podziału Berlina, do 1990 r., Mitte znajdowało się w granicach Berlina Wschodniego. Jedynie Kreuzberg był w Berlinie Zachodnim.

 

Unter den Linden – odcinek alei Unter den Linden pomiędzy Schloßbrücke a Friedrichstraße to jedno z najatrakcyjniejszych miejsc w Berlinie. Zachowały się tu wspaniałe barokowe i klasycystyczne budowle, dzieła najwybitniejszych architektów. Pałace wznoszone dla członków rodziny królewskiej po odbudowie z wojennych zniszczeń są budowlami użyteczności publicznej. W przepięknym barokowym gmachu dawnej Zbrojowni warto zwiedzić Niemieckie Muzeum Historyczne. Na Unter den Linden odbywają się najatrakcyjniejsze imprezy uliczne. Na codzień spotkamy tu turystów i studentów szperających na stoiskach bukinistów.

 

Brandenburger Tor (Brama Brandenburska) to symbol Berlina. Wspaniała klasycystyczna konstrukcja wzorowana na ateńskich Propylejach jest dziełem Carla Gottharda Langhansa. Powstała w latach 1789-1791, a do 1795 r. ukończono jej dekoracje rzeźbiarskie. Potężna dorycka kolumnada zwieńczona belkowaniem i attyką ujęta jest dwoma pawilonami otoczonymi kolumnami. Brama Brandenburska była świadkiem niemal wszystkich wielkich wydarzeń w mieście. Tutaj odbywały się parady wojskowe i demonstracje robotnicze, tutaj świętowano powstanie cesarstwa niemieckiego i dojście Hitlera do władzy. Tu zawisła radziecka flaga w maju 1945 r., a 17 czerwca 1953 r. zabito 25 robotników w Berlinie Wschodnim. I właśnie tutaj 9 listopada 1989 r. upadły pierwsze płyty muru dzielącego miasto.

 

Bebelplatz (Plac Bebela)  nosił niegdyś nazwę Opernplatz i miał być centralnym punktem projektowanego Forum Fridericianum. I choć pierwotnie koncepcja opracowana przez Georga Wenzeslausa von Knobelsdorffa zrealizowana została tylko częściowo, to jednak z biegiem lat wokół placu powstało wiele ważnych budowli, m.in. Staatsoper, Alte Bibliothek nazywana komodą i Altes Palais.

 

Humboldt Universität – uniwersytet berliński został założony w 1810 r. z inicjatywy Wilhelma von Humbolda. W uczelni tej pracowało wielu wybitnych uczonych niemieckich: filozofów, lekarzy, fizyków, m.in. Albert Einstein.

 

Friedrichswerdersche Kirche – malowniczy neogotycki kościół był pierwsza berlińską świątynią w tym stylu. Zniszczony podczas ostatniej wojny, po odbudowie przeznaczony na cele ekspozycyjne. Prezentuje zbiory rzeźby z końca XVIII i pierwszej połowy XIX w.

 

Schauspielhaus (Teatr Komedii) – prawdziwa perła późnego klasycyzmu, wspaniały gmach teatralny będący jednym z największych osiągnięć architektonicznych Karla Friedricha Schinkla. Fasadę teatru zdobi potężny joński portyk poprzedzony schodami. Przed fasadą znajduje się lśniący bielą marmuru pomnik Fryderyka Schillera.

 

Schloßbrücke – jeden z najpiękniejszych mostów łączy Schloßplatz z Unter den Londen. Połyskujące czerwienią granitowe filary zwieńczone zostały projektowanymi przez Schinkla śnieżnobiałymi, wykonanymi z marmuru grupami rzeźbiarskimi.

 

Museumsinsel – północna część wyspy oblanej odnogami Szprewy nazywana jest Wyspą Muzeów, tu właśnie, na miejscu dawnych ogrodów pałacowych, w XIX i XX w. powstał wspaniały kompleks muzealny. Pierwsze wzniesiono tzw. Altes Museum, wspaniały klasycystyczny gmach według projektu Karla Friedricha Schinkla. Następnie powstały: Neus Museum, w którym znalazły się zbiory sztuki egipskiej, Alte Nationalgalerie, gdzie pomieszczono kolekcję sztuki współczesnej i Bode Museum, przeznaczone na kolekcję sztuki europejskiej. Jako ostatnie wzniesiono Pergamonmuseum, w którym do dziś podziwiać można wspaniałe obiekty architektoniczne przeniesione ze starożytnych miast Hellady.    

 

Altes Museum – Gmach muzeum jest jedną z najpiękniejszych budowli klasycystycznych na świecie. Podziwiać tu można wspaniałe zbiory rzeźby i ceramiki antycznej.

 

Neues Museum – Do ostatniej wojny wystawiano tu kolekcję sztuki antycznej. W 1945 r. został zniszczony i dopiero ostatnio rozpoczęto prace nad jego rekonstrukcją.

 

Alte Nationalgalerie – Gmach wzniesiony w latach 1866-1876 ustawiono na wysokim cokole poprzedzonym dwubiegowymi schodami. Od 1998 r. budynek jest remontowany.

 

Pergamonmuseum – Jedno z najsławniejszych muzeów europejskich ze zbiorami starożytnymi zawdzięcza swą sławę i nazwę ołtarzowi z Pergamonu. Zostało wzniesione z myślą o pomieszczeniu znalezisk archeologicznych z obszaru Bliskiego Wschodu, intensywnie eksplorowanego przez ekspedycje niemieckie w końcu XIX i na początku XX w. Powstało w latach 1909-1930 według projektu Alfreda Messla i Ludwiga Hoffmanna. Mieści pod jednym dachem trzy niezależne kolekcje sztuki: starożytnej, islamu i Bliskiego Wschodu.      

     

Bode Museum – Po remoncie podziwiać będzie można zbiory numizmatyczne, medalierskie i sztukę bizantyjską oraz kolekcję rzeźby. Ozdobą głównego holu będzie kopia konnego pomnika Wielkiego Elektora Fryderyka Wilhelma ustawiona na oryginalnym barokowym cokole.

 

Fernsehturm – wieża telewizyjna, nazywana przez berlińczyków „teleszparagiem” lub „wykałaczką”, jest do dziś najwyższą budowlą miasta, a w chwili powstania jej jedynymi konkurentami europejskimi były moskiewskie „drapacze chmur”. Wzniesiono ją w latach 1965-1969 według projektu architektów z Fritzem Dieterem i Günterem Franke na czele, przy współpracy szwedzkich specjalistów, ale pomysł budowy tego kolosa powstał znacznie wcześniej i był inicjatywą Hermanna Henselmanna.

 

[ koniec strony ]

Nikolaiviertel – niewielki kwartał zabudowy nad brzegiem Szprewy, ulubione miejsce spacerów zarówno berlińczyków jak i turystów. Największą ozdobą dzielnicy jest Nikolaikirche, wznoszony od 1230 r. kościół, z którego do dziś zachowały się podstawy wież. Pozostała gotycka część budowli pochodzi z XV w.

 

Centrum Berlina – część zachodnia

Zachodnia część centrum obejmuje główne obszary dzielnic Tiergarten, Charlottenburg i Kreuzberg, które do 1990 r. znajdowały się w Berlinie Zachodnim oraz niewielki fragment Mitte, należący niegdyś do Berlina Wschodniego.

 

Tiergarten to dawny zwierzyniec elektorski przekształcony w XVIII w. w wielki kompleks parkowy, który w zmienionej formie przetrwał do dziś. Na południe od niego rozciąga się wspaniałe centrum muzeów i innych placówek kulturalnych – Kulturforum – utworzone po ostatniej wojnie. Sąsiadujący z nią teren, Potsdamer Platz, to w ostatnich latach zbudowane supernowoczesne city. Wschodnia część dzielnicy Charlottenburg nie może się poszczycić wieloma zabytkami, ale jest niewątpliwie jedną z najatrakcyjniejszych części miasta, tu bowiem po ostatniej wojnie mieściło się centrum handlowe i kulturalne Berlina Zachodniego.

 

Kaiser-Wilhelm-Gedächtniskirche – kościół-pomnik, pełen patosu symbol o wymowie pacyfistycznej i religijnej. Potężna neoromańska świątynia projektu Franza Schwechtena, poświęcona w 1895 r. runęła pod bombami w 1943 r. Po wojnie kościół rozebrano, pozostawiając jedynie wielki frontowy masyw wieżowy, w którym obecnie znajduje się Gedenkhalle – miejsce pamięci dokumentujące historię świątyni. W latach 1957-1963 Egon Eiermann przed dawną fasadą wzniósł nowy oktogonalny kościół, uzupełniając kompleks wolno stojącymi dzwonnicą i baptysterium.   

 

Ku’damm – niewątpliwie najelegantsza ulica Berlina nadal godna jest swej legendy. Szeroka aleja wytyczona została w latach 80tych XIX w. na miejscu dawnego traktu wiodącego do Grunewaldu. Szybko zabudowano ją imponującymi kamienicami i hotelami. W dwudziestoleciu międzywojennym Ku’damm słynął z dobrych kawiarni, chętnie odwiedzanych przez pisarzy, reżyserów i malarzy. Po wojnie zniszczone domy zastąpiono nowoczesnymi gmachami, ale nie zmieniło to charakteru najlepszej ulicy Berlina Zachodniego. Eleganckie sklepy i kawiarnie z letnimi ogródkami przyciągają nadal szykowną klientelę.

 

Tiergarten – największy berliński park położony niemal w geograficznym centrum miasta zajmuje powierzchnię ponad 200 ha. Za sprawą Petera Josepha Lenné w latach 30-tych XIX w. przybrał formę romantycznego parku krajobrazowego. Dzisiaj jest to ulubione miejsce spotkań berlińczyków.

 

Siegessäule – Kolumnę Zwycięstwa zaprojektował w 1864 r. Johann Heinich Strack dla uczczenia zwycięstwa w wojnie niemiecko-duńskiej. Granitową podstawę zdobią reliefy upamiętniające najważniejsze momenty wojen, wyżej - kolistą kondygnację opiętą kolumnadą zdobią mozaiki projektu Antona von Wernera. Trzon kolumny otoczony jest wyzłoconymi lufami zdobycznych armat, a u stóp pomnika rozciąga się taras widokowy.

 

Philharmonie – Jedna z najsławniejszych orkiestr europejskich ma siedzibę w niezwykłym gmachu, który należy do najlepszych powojennych realizacji architektonicznych w Europie.

 

Gemäldegalerie – Od czerwca 1998 r. znowu podziwiać można słynne berlińskie zbiory malarstwa dawnego zebrane pod jednym dachem. Kolekcję berlińską odróżnia od innych europejskich galerii malarstwa to, że jej zaczątkiem nie była prywatna kolekcja władcy. Wystawiana początkowo w Altes Museum, uzyskała samodzielność w 1904 r., w momencie przenosin do gmachu obecnego Bode Museum. W podzielonym Berlinie część zbiorów nadal wystawiano w tym gmachu, a część, która znalazła się po zachodniej stronie, trafiła do Museum Dahlem. Dopiero po zjednoczeniu budowa nowej siedziby na Kulturforum umożliwiła ponowne scalenie zbiorów.

 

Potsdamer Platz – Na olbrzymim pustkowiu wokół Potsdamer Platz w ciągu kilku lat wzniesiono nowe city ze wspaniałymi budowlami projektowanymi m.in. przez Renzo Piano, Aratę Isozakiego i Helmuta Jahna. Oprócz biurowców w city umieszczono wiele budowli użyteczności publicznej, takich jak kina, teatr musicalowy, muzeum, a także wielkie centrum handlowe Arkaden. Nie brak też luksusowego hotelu, restauracji i rozmaitych barków.

 

Reichstag, to jedna z tych budowli, które urosły do rangi symbolu. W chwili powstania miał wyrażać ambicje parlamentu proklamowanego w 1871 r. Cesarstwa Niemiec. W 1918 r. z okien gmachu Philipp Scheidemann proklamował powstanie Republiki, która przeszła do historii pod nazwą Weimarskiej. Po raz kolejny świat usłyszał o Reichstagu, gdy w nocy z 27 na 28 lutego 1933 r. pożar strawił główną salę posiedzeń, a rzucenie podejrzeń o podpalenie na komunistów rozpętało wielką nagonkę polityczną sterowaną przez hitlerowców. Zdjęcie wykonane w pierwszych dniach maja 1945 r. z zatkniętą na budynku flagą radziecką stało się symbolem ostatecznego zwycięstwa. 2 grudnia 1990 r. w Reichstagu zebrał się na pierwszym posiedzeniu nowo wybrany Bundestag zjednoczonych Niemiec. 23 czerwca 1995 r. Christo i jego żona Jeanne-Claude opakowali gmach lśniącą tkaniną. Ostatnia przebudowa przeprowadzona w latach 1995-1999 według projektu sir Normana Fostera przeistoczyła Reichstag w nowoczesną salę posiedzeń zwieńczoną gigantyczną elipsoidalną kopułą z tarasem widokowym. Pierwsze posiedzenie parlamentu w odrestaurowanym gmachu odbyło się 19 kwietnia 1999 r.

 

Museum für Naturkunde – jedno z największych na świecie muzeów tego typu, w którym zgromadzono ponad 60 milionów obiektów. Na przeszklonym dziedzińcu ustawiono największy na świecie oryginalny szkielet dinozaura. W sąsiednich salach można obejrzeć wspaniałe kolekcje muszli, motyli, wypchanych ptaków i zwierząt. Szczególnie dużą popularnością cieszą się dioramy – wypchane zwierzęta ustawione na tle naturalistycznego horyzontu pośród rekwizytów imitujących ich naturalne środowisko.

 

 

[ koniec strony ]

Poza centrum

Berlin jest bardzo rozległym miastem o niepowtarzalnej atmosferze wynikającej z uwarunkowań historycznych. Do 1920 r. właściwy Berlin obejmował jedynie dzisiejsze dzielnice Mitte, Tiergarten, Wedding, Prenzlauer Berg, Friedrichshain i Kreuzberg. Otaczały go miasta-satelity i wsie, które na przestrzeni wieków rozwijały się samodzielnie. W 1920 r. dokonano wielkiej reformy administracyjnej, dołączając do Berlina siedem miast, 59 gmin i 27 majątków dworskich, w efekcie czego nowo utworzone miasto osiągnęło powierzchnię niemal 900 km2, a liczba jego mieszkańców sięgnęła 3,8 miliona. W ten sposób w obrębie wielkiej metropolii znalazły się miasteczka o średniowiecznym rodowodzie, takie jak Spandau, prywatne dwory i pałace, wioski czy luksusowe podmiejskie osiedla willowe. Wprawdzie XX stulecie odmieniło oblicze wielu z tych miejsc, ale zróżnicowana specyfika dzielnic jest doskonale czytelna. Dzięki temu pobyt w Berlinie to jak zwiedzanie wielu miast naraz.

 

Charlottenburger Park – rozległy park otaczający pałac jest ulubionym miejscem spacerów berlińczyków. Za pałacem rozciąga się ogród w stylu francuskim z fontannami ozdobionymi kopiami rzeźb antycznych i strzyżonymi krzewami. W dalszej części, za Stawem Karpi, zaczyna się park angielski. W zachodniej części parku zobaczyć można Belweder, pawilon widokowy z XVIII w. mieszczący zbiory porcelany.

 

Olympia-Stadion – wielki kompleks sportowy powstał specjalnie na Igrzyska Olimpijskie 1936 r., ale w założeniach służyć miał nie tylko na potrzeby sportu, lecz także wielkich imprez propagandowych i kulturalnych.Za stadionem rozciąga się Maifeld, olbrzymie „forum” otoczone trybunami, z potężną dzwonnicą na osi, a dalej - amfiteatr.

 

Źródło: Niemcy - Przewodniki Wiedzy i Życia