Szukasz wycieczki? Masz dodatkowe pytania? Zadzwoń

lub napisz

 message
Cena całkowita
Rezerwuj
cellphone519 195 695

Z nami zaplanujesz udane wakacje!Spełniamy wakacyjne marzenia od 2004 roku!

Infolinia i rezerwacja pon.-pt. 8:30-20:00; sob.-nd. 10:00-18:00

Egipt - kraj faraonów, Dahab - flaga

Dahab

Wszystkie przewodniki

Egipt

Pozycja submenu
Dahab

 

Podróż na wschód od Nilu oznacza wkroczenie w inny świat Egiptu. Z tyłu zostaje płaski, zielony pejzaż Nilu i jego Delty. W zamian pojawi się górzysta linia wybrzeża Morza Czerwonego i skalisty krajobraz Synaju. Tu znajduje się także niezwykły Kanał Sueski z niekończącą się paradą statków sunących wzdłuż granicy kontynentów.

 

Wielka rozpadlina w powierzchni Ziemi, która rozciąga się od afrykańskiej Rift Valley na południu do doliny Jordanu na północy, sprawia wrażenie naturalnej granicy. Morze Czerwone jest niezwykle głębokie, a góry na wybrzeżu mają do 2000 m wysokości. Woda w morzu, a zwłaszcza w zatoce Akaba jest wyjątkowo ciepła i słona, stwarzając znakomite warunki do rozwoju raf koralowych i olśniewająco barwnych rybek. Jest tu prawdziwy raj dla turystów - amatorów nurkowania.

 

Synaj także ma wiele do zaoferowania, nie tylko na wybrzeżu, ale i w głębi lądu, gdzie miłośnicy przygód mogą organizować wyprawy na pustynię na północy czy w dzikie góry i wadi centralnego i południowego interioru. Według tradycji właśnie tu Mojżesz wędrował latami pośród postrzępionych szczytów południa. Obszar ten ma wielkie znaczenie historyczne, a wart jest zwiedzenia chociażby ze względu na jeden z najwspanialszych klasztorów świata – klasztor św. Katarzyny.

 

Al-Arisz – Do niedawna Al-Arisz było przede wszystkim beduińskim osiedlem na synajskim wybrzeżu Morza Śródziemnego. Obecnie jest największym miastem półwyspu i słynie z nowych luksusowych hoteli, wzniesionych wzdłuż plaży, która jest lubiana przez turystów.

 

Dahab - położone jest u stóp gór, na wschodnim wybrzeżu Synaju i składa się z dwóch części o odmiennym rytmie życia. Na południu znajduje się ekskluzywne miasto dla turystów, a 3 km na północ, na skraju dawnej wioski beduińskiej, rozciąga się nędzna, hałaśliwa plaża dla włóczęgów. Największą atrakcją Dahab jest łowienie i obserwowanie ryb rafowych. Turystyczna część miasta oferuje najlepsze sklepy dla nurków i stamtąd też jest najbliżej do najciekawszych raf. Dahab uznawany jest za mekkę nurkowania.

 

Oaza Feiran, największa na Synaju, jest jak tajemniczy ogród wśród gór, porośnięty palmami, tamaryszkami i polami pszenicy. Już w okresie wczesnego chrześcijaństwa w oazie tej żyli mnisi i pustelnicy. Przez plantacje, pomiędzy szczątkami kolumn ocalałymi ze starożytnych budowli, prowadzi aleja do XIX-wiecznej kaplicy poświęconej Mojżeszowi. Za nią znajdują się ruiny pałacu biskupiego z IV w.

 

Hurgada – niegdyś wioska rybacka, od niedawna stała się ośrodkiem egipskich poszukiwań ropy naftowej na Morzu Czerwonym. Tutaj rządzi turystyka, najlepiej skorzystać z prywatnej plaży jednego z licznych hoteli położonych na południe od Hurgady. W mieście otworzono nowe akwarium dla turystów, ale warto też wynająć łódź i popłynąć na rafy i wyspy, gdzie można nurkować w kryształowo czystej wodzie, obserwując wielobarwny, podmorski świat.

 

W Ismailii, położonej w połowie długości Kanału Sueskiego, mieści się siedziba zarządu kanału. Miasto zawdzięcza swój charakter Brytyjczykom. Dzielnica nabrzeżna, o szerokich, czystych ulicach z podmiejskimi domami w zadbanych ogrodach, wygląda jak tropikalna Anglia. W dzielnicy tej mieści się muzeum miejskie z wystawą ukazującą historię kolejnych prób przekopania kanału. Udało się to wreszcie w latach sześćdziesiątych XIX w. pod kierunkiem Ferdinanda Lessepsa, którego dom, położony przy głównej ulicy prowadzącej z Kairu, został przekształcony w muzeum. Nad kanałem mieści się klub pływacki z piaszczystą plażą, leżakami, barem z napojami i wspaniałym widokiem na paradę supertankowców.

 

Port Said – miasto położone na północnym końcu Kanału Sueskiego, z plażami nad Morzem Śródziemnym, rozkwita gospodarczo, korzystając ze statusu strefy wolnocłowej. Turyści przybywający z lądu powinni okazać paszporty. Wzdłuż Szari al-Gumhurija, dwie ulice od kanału, zachowało się wiele pięknych, starych, drewnianych domów pochodzących z ostatniego stulecia i przypominających Dzielnicę Francuską w Nowym Orleanie. Znakiem rozpoznawczym miasta, znanym zwłaszcza morskim podróżnikom, jest Suez Canal Building położony nad kanałem, ze lśniącą, białą kolumnadą, zwieńczoną trzema zielonymi kopułami. Jedną z możliwości obejrzenia kanału jest wyprawa promem do Port Fuad, czyli z Afryki do Azji.

 

[ koniec strony ]

Klasztor św. Katarzyny (Dajr Sant Katerin Egipt) – Niewiele jest w Egipcie zabytków bardziej efektownych niż klasztor św. Katarzyny położony u stóp zbocza góry Synaj. Gdy nadjeżdża się od strony doliny uważanej za Raha (miejsce w którym wędrujący Izraelici oddawali cześć złotemu cielcowi) wyłaniają się zarysy wysokiej na 2285 m góry, gdzie podobno Mojżesz otrzymał od Boga Tablice Dziesięciorga Przykazań.

Klasztor wzniesiony około 530 r. p.n.e. należy do prawosławnego kościoła greckiego, a mnisi pochodzą przeważnie z Krety i Cypru. Chroniony potężnymi murami i podziwiany zarówno przez żydów, chrześcijan, jak i muzułmanów, egzystował w pokoju w przeciwieństwie do klasztorów koptyjskich, dzięki czemu do dziś zachował splendor bizantyjskiej przeszłości.

Za murami znajduje się Kostnica, wypełniona kośćmi mnichów strzeżonymi przez św. Stefana Odźwiernego, mnicha z VI w. odzianego w szkarłatny habit i dzierżącego kostur w dłoni.

W klasztorze dominuje bryła kościoła Przemienienia Pańskiego. Przez wspaniałe, dekorowane snycerką z VI w. drzwi narteksu wchodzi się do rozległej nawy. Na jej końcu jest złocony ikonostas, dekorowany wielkimi ikonami św. Jana Chrzciciela, Matki Boskiej, Jezusa i św. Katarzyny, pochodzącymi z XVII w. z Krety. Na prawo, za ikonostasem znajduje się relikwiarz zawierający podobno czaszkę i lewą rękę św. Katarzyny.

Apsydę kościoła dekoruje mozaika z VI w. z przedstawieniem “Przemienienia” - jedno z najwspanialszych dzieł sztuki bizantyjskiej. Temat pochodzi z Ewangelii św. Mateusza. Po obu stronach okien ponad apsydą znajdują się mozaiki przedstawiające Mojżesza zdejmującego sandały przed Krzewem Gorejącym i otrzymującego Tablicę Dziesięciorga Przykazań. Najlepsze spośród 5000 klasztornych ikon wystawione są w nowej Galerii Ikon koło biblioteki, która przechowuje znakomitą kolekcję ksiąg i manuskryptów, pochodzących nawet z V w.

Na tyłach klasztoru zaczyna się ścieżka prowadząca na górę Synaj. Jeśli nie lubisz tłoku, poczekaj do popołudnia, ale zazwyczaj turyści opuszczają klasztor około 2 nad ranem, przeznaczając 2 godziny na wspinaczkę, tak by osiągnąć szczyt o wschodzie słońca. Może być chłodno, lecz świt jest wspaniały, a wschodzące słońce umożliwia znakomite zdjęcia. Spacer nie jest zbyt nużący nawet dla przeciętnie wytrenowanego wspinacza, droga jest łatwa i nie sprawia problemów w ciemnościach. Można ewentualnie skorzystać z lokalnej oferty i wynająć wielbłąda.

 

Szarm asz-Szajk, Na’ama Bay i Ras Muhammad – Szarm asz-Szajk i położona 7 km na północ Na’ama Bay są bliźniaczymi kurortami na wschodnim wybrzeżu Synaju. Szarm rozwija się szybko, poprawiły się tam warunki zakwaterowania i miejsce to staje się popularne wśród turystów. Na’ama Bay ma wspaniałe rafy i zaplecze turystyczne. Z Szarm można wynająć łódź do Ras Muhammad, położonego na południowym cyplu Synaju, skąd roztacza się piękny widok na Zatokę Sueską i góry wybrzeża Morza Czerwonego, a także przez zatokę Akaba na Arabię Saudyjską. Bardziej widowiskowe są krajobrazy podwodne, chociaż morze bywa tu wzburzone i nurkowanie może nowicjuszom sprawić kłopot. Wszyscy natomiast powinni odwiedzić podwodne obserwatorium rekinów.

 

Suez – Ze wszystkich miast nad kanałem, Suez najbardziej ucierpiał w czasie wojen z Izraelem w 1967 i 1973 r., był również sporadycznie bombardowany w okresie między wojnami. Dzisiaj jest już w znacznym stopniu odbudowanym centrum przemysłowym. Tunel Ahmeda Hamdi, 10 km na północ od miasta, jest główną trasą przejazdową na Synaj.

 

Źródło: Egipt - Przewodniki Thomasa Cooka - Wiedza i Życie