TraveliGo.pl - Twój turystyczny raj

Ziemie Irlandii Północnej obfitują w bezcenne zabytki pochodzące z różnych etapów historii tego kraju i zachwycają wspaniałymi krajobrazami. W ostatnich latach przyjeżdżało tu znacznie mniej turystów niż do południowej części wyspy. Postępy na drodze do trwałego pokoju w ostatnich latach są dla Irlandii Północnej wielką szansą i nadzieją na stabilizację i rozwój.

Irlandia Północna powstała w wyniku podziału wyspy w 1921 r. Jej sześć hrabstw (obok należących obecnie do Irlandii: Donegalu, Monaghanu i Cavanu) wchodziło w skład Ulsteru, jednego z czterech historycznych irlandzkich królestw.

W XVIII stuleciu, w okresie względnego spokoju, anglo-irlandzka szlachta wznosiła wspaniałe rezydencje, takie jak Mount Steward House czy zamek Coole. W XIX w., dzięki rozwojowi przemysłu stoczniowego i lniarskiego, Ulster cieszył się dobrobytem. Mimo iż okolice Belfastu są uprzemysłowione i gęsto zaludnione, Irlandia Północna ma charakter rolniczy. Są tu też obszary o pięknych krajobrazach, zwłaszcza wybrzeża Antrim, góry Mourne i pojezierze Erne.

Dla większości turystów Belfast jest najlepszym miejscem, by rozpocząć zwiedzanie całej prowincji. W stolicy można podziwiać okazałe wiktoriańskie budynki, nacieszyć się atmosferą pubów i poznać wspaniałe zbiory Ulster Museum. Jednak największe atrakcje turystyczne skupione są wzdłuż wybrzeża. Ciągnie się ono od niezwykłego wulkanicznego krajobrazu Grobli Olbrzyma do Carrickfergus, najlepiej zachowanego w Irlandii zamku Normanów. Leżą tu słynne wiktoriańskie kurorty, takie jak Portstewart, małe rybackie wioski i dziewicze, piaszczyste plaże, jak choćby Benone Strand. Amatorów pieszych wędrówek przyciągają góry Mourne, a wędkarzy i entuzjastów żeglarstwa - urokliwe jeziora, m.in. Lower Lough Erne.  

Londonderry – W 546 r. św. Kolumba Starszy założył klasztor nad brzegiem rzeki Foyle. Miejsce to nazwał Doire, czyli „gaj dębowy”. Później przyjęto angielskie brzmienie tej nazwy: Derry. W 1613 r. miasto wybrano na centrum akcji kolonizacyjnej, organizowanej przez londyńską gildię. W rezultacie otrzymało przedrostek „London”, choć większość Irlandczyków nazywa je nadal Derry. Kiedy w 1972 r. oddziały brytyjskie zastrzeliły 13 demonstrantów, trafiło ono na pierwsze strony gazet całego świata. Dziś, gdy zażegnanie konfliktu wydaje się realne, Rada Miejska podjęła wiele uchwał dotyczących ochrony dziedzictwa kulturowego.

Katedra św. Kolumny, wzniesiona w XVII w. w stylu „gotyku kolonistów”, była pierwszą katedrą zabudowaną na Wyspach Brytyjskich od początków reformacji.

Guildhall – neogotycka siedziba władz miasta stoi między obwarowaniami miejskimi a rzeką Foyle.

Benone Strand – szeroka plaża, najdłuższa w Irlandii, zwana także Magilligan Strand, ciągnie się wzdłuż wybrzeży Londonderry na odcinku 10 km. Ta piękna plaża otrzymała błękitną flagę Unii Europejskiej jako wyraz uznania dla jej wyjątkowej czystości. Najdalej na zachód wysuniętym punktem plaży jest Magilligan Point.

Grobla Olbrzyma – Tajemnicza niezwykłość tego miejsca i niebywała regularność jego bazaltowych kolumn sprawiły, że Grobla Olbrzyma stała się przedmiotem licznych legend. Wyłaniające się z morza szare klify, stada rozkrzyczanych mew oraz malownicze wybrzeża sprawiają, że miejsce to jest chętnie odwiedzane.

Okolice Lower Lough Erne obfitują w niezwykłe różnorodne zabytki. Już w czasach przedchrześcijańskich osadnicy wybierali to miejsce ze względu na bezpieczeństwo, jakie gwarantowały tutejsze lasy i zatoki jeziora. Jezioro jest schronieniem dla ptactwa wodnego, m.in. kaczek, perkozów i zimorodków, a obfitujące w pstrągi wody przyciągają wędkarzy. Lough Erne wygląda uroczo zarówno od strony lądu, jak i z łódki. Latem promy i motorówki dowożą turystów do wielu wysp.

Enniskillen – Odwiedzane tłumnie przez turystów Enniskillen leży na wyspie między Upper i Lower Lough Erne.  Warto je zwiedzić z powodu pięknego położenia i wspaniałych zabytków. Na zachodnim krańcu miasta wznoszą się mury zamku Enniskillen, którego początki sięgają XV w. Dzisiaj mieści się tu ośrodek dziedzictwa kulturowego i Muzeum Regimentu Inniskilling. Nieopodal stoi Watergate, czyli Brama Wodna zwieńczona dwiema wieżyczkami. Najlepiej ją widać z przeciwległego brzegu rzeki. Dalej na zachód wznosi się gmach założonej w 1618 r. Portora Royal School.

Belfast jest jedynym miastem w Irlandii, które w pełni doświadczyło potęgi rewolucji przemysłowej. Dzięki zakładom przemysłów: stoczniowego, lniarskiego, tytoniowego i powroźniczego pod koniec I wojny światowej liczba mieszkańców wzrosła niemal do 400 000 osób. Świadectwem minionej świetności miasta są imponujące fasady oraz wnętrza banków, kościołów i innych gmachów publicznych. Krwawy konflikt osłabił ekonomicznie Belfast, ale nadal pozostaje on pięknym miastem, które urzeka gości życzliwością mieszkańców.

Z dala od centrum Belfastu jest wiele miłych zakątków, które nie ucierpiały wskutek wojny domowej. Okolice Queen’s University, położone na południe od śródmieścia, są bardzo atrakcyjne dla turystów z uwagi na Ulster Museum i ogród botaniczny. Na północy ze szczytu Cave Hill rozciągają się wspaniałe widoki, a ci, którzy interesują się przemysłowymi tradycjami Belfastu, będą zachwyceni spacerem wśród starych basenów portowych i do stoczni Harland and Wolff.

City Hall – duży prostokątny gmach ratusza zbudowany w 1906 r. Bryłę budynku wieńczą cztery wieże w narożach i centralnie umieszczona, kryta miedzianą kopułą, która wznosi się na wysokość 53 m. We wnętrzu zachwyt wzbudza sala posiedzeń rady miejskiej, którą wyłożono dębową boazerią. Przed głównym wejściem stoi posąg królowej Wiktorii, a po stronie wschodniej - sir Edwarda Harlanda, założyciela stoczni, w której zbudowano Titanica.

Grand Opera House – Gmach opery w późnowiktoriańskim stylu otworzył swe podwoje w 1894 r. Pełne przepychu wnętrze w 1980 r. zostało przywrócone do dawnej świetności. Gmach opery jest miejscem wielkich wydarzeń kulturalnych, przedstawień teatralnych i koncertów.

Źródło: Irlandia - Przewodniki Wiedzy i Życia