Szukasz wycieczki? Masz dodatkowe pytania? Zadzwoń

lub napisz

 message
Cena całkowita
Rezerwuj
cellphone519 195 695

Z nami zaplanujesz udane wakacje!Spełniamy wakacyjne marzenia od 2004 roku!

Infolinia i rezerwacja pon.-pt. 8:30-20:00; sob.-nd. 10:00-18:00

Wielka Brytania - Imperium na wyspach, Przewodnik po Szkocja - flaga

Przewodnik po Szkocja

 Wszystkie przewodniki

Przewodniki po regionach w Wielkiej Brytanii

Pozycja submenu
Przewodnik po Szkocja

Szkocja, rozciągająca się od bogatych terenów rolniczych pogranicza (Borders) aż po łańcuch wysp oddalonych jedynie kilka stopni od koła polarnego, obfituje w tak różnorodne krajobrazy, że podobnych nie spotyka się w całej Wielkiej Brytanii. Na północny zachód od Edynburga leżą tereny trudno dostępne, górzyste, z licznymi zachowanymi skarbami archeologicznymi. Jeszcze dalej na północny zachód najwcześniejsze relikty szkockiej historii znajdują się na najstarszych skałach Ziemi.  

 

Szkoci, których jest sześć milionów, dumni są - co mocno podkreślają - ze swej odrębności, z własnego systemu prawnego, szkolnictwa i parlamentu. Pomimo jednoczącej ich narodowej dumy, Szkoci nie są ludem jednolitym. Główna linia podziału przebiega między mówiącymi po gaelicku góralami z Highlands a mieszkańcami Lowlands, którzy używali języka szkockiego, odmiany dawno zamarłego środkowoangielskiego. Dziś, choć celtycki język gaelicki przetrwał głównie na Hebrydach Zewnętrznych, większość mieszkańców Szkocji mówi po angielsku zabarwiając go gwarami regionalnymi lub wyraźnym lokalnym akcentem. Wiele szkockich nazwisk zaczyna się od celtyckiego przedrostka mac, który znaczy „syn”. Ślady dziedzictwa ludów nordyckich można dostrzec na dalekiej północy, gdzie mieszkańcy Szetlandów co roku witają powrót słońca festiwalem ognia Up Helly Aa, nawiązującym do tradycji wikingów.

 

W XVI w. nieufność wobec autorytetów pchnęła wielu Szkotów na łono Kościoła prezbiteriańskiego. W wyniku aktu tolerancyjnego z 1689 r. Kościół ten zdominował życie religijne Szkocji, jednak licząca się mniejszość pozostała katolicka. Dziś najwięcej katolików mieszka na zachodnich terenach – są to przeważnie właściciele drobnych gospodarstw rolnych, zwanych crofts, szczególnie zaś na Hebrydach. Na tych niezbyt gęsto zaludnionych wyspach przetrwały też tradycje ludowe, które niegdyś tworzyły kulturę obszarów Highlands, źródła wyobrażeń o tym, co szkockie. Stąd wziął swe początki system klanowy wraz z tartanami, dudziarzami i tak szczególnymi dyscyplinami sportowymi, jak miotanie grubym pniem drzewa, zwanym caber. W Highlands nadal co roku organizuje się zawody sportowe połączone z prezentacją tradycyjnych szkockich tańców.

 

Szkoci zawsze wykazywali niezwykłą pomysłowość i dlatego spośród nich wywodzi się tak wielu brytyjskich geniuszy. James Watt zaprojektował pierwszą nadającą się do wykorzystania maszynę parową, podczas gdy teorie Adama Smitha stworzyły podstawy rozwoju nowoczesnej ekonomii w XVIII stuleciu. W XIX w. James Simpson odkrył znieczulające właściwości chloroformu, James Young zbudował pierwszą na świecie rafinerię ropy naftowej, a Aleksander Bell wynalazł telefon, który zrewolucjonizował system łączności. W XX stuleciu odkryta przez Aleksandra Fleminga penicylina otworzyła przed medycyną zupełnie nowe możliwości.

 

Szkoci zasłynęli także jako niebywale zdolni biznesmeni i wybitni finansiści, bo przecież zarówno Bank of England, jak i Royal Bank of France zostały założone przez Szkotów, a Andrew Carnegie stworzył jedno z największych XIX-wiecznych amerykańskich imperiów przemysłowych.

 

Szkocja, kraj o bardzo surowych warunkach klimatycznych, dała tez światu wielkich odkrywców, między innymi Roberta Scotta (Antarktyda) i badacza Afryki, misjonarza Davida Livingstone’a. Bogate tradycje intelektualne i literackie Szkocji łączą się z takimi postaciami, jak XVIII-wieczny filozof David Hume, powieściopisarze sir Walter Scott i Robert Louis Stevenson, a także poeta Robert Burns. Dzisiaj odbywają się tu rozmaite festiwale sztuki.

 

Przy gęstości zaludnienia nie wyższej niż jedna piąta angielskiej lub walijskiej, Szkocja ma rozległe obszary nieuprawianych gruntów, które pozwalają mile spędzać czas na wolnym powietrzu. Są tu organizowane liczne zawody i imprezy, a otwarcie 12 sierpnia sezonu polowań na cietrzewie jest kulminacyjnym punktem kalendarza wydarzeń towarzyskich Wielkiej Brytanii. Wędkarstwo i turystyka górska są niezwykle popularne, a zimą tysiące ludzi zjeżdża na narty do Cairngorms i Glencoe. Chociaż pogoda jest tu mniej łaskawa niż gdziekolwiek indziej, Szkoci nie narzekają – mawiają, że oddychają czystym powietrzem i cieszą się z surowych warunków, czym różnią się od sąsiadów z południa.

 

Niewiele jest bardziej romantycznych obiektów na Wyspach Brytyjskich niż szkockie zamki. Obojętnie czy strzegą wysp, czy brzegów jeziora, te potężne warownie, często stawiane z dala od świata, stanowiły o dziejach i kulturze Highlands, krainy, gdzie waśniom i potyczkom między klanami nie było końca.

 

[ koniec strony ]

LOWLANDS

 

 

Na południowy wschód od Highlands leży Lowlands – część Szkocji o zupełnie innym charakterze. Obszary Highlands kreowały romantyczną wizję Szkocji, natomiast Lowlands tradycyjnie tworzyły jej podstawy ekonomiczne. W południowych rejonach Szkocji zawsze dobrze rozwijało się rolnictwo, a później także przemysł i handel.

 

 

W leżących najbliżej angielskiej granicy Lowlands ważyły się losy Szkocji. Przez stulecia, od czasu wzniesienia wzdłuż przesmyku Forth-Clyde Wału Antonina Piusa, obszary te były areną ciągłych wojen. Na ziemiach pogranicza zbudowano liczne zamki, by chronić Szkocję przed łupieskimi wyprawami sąsiadów z południa. U podnóża zamku Stirling rozciąga się aż siedem pól bitewnych, na których broniono niepodległości.

 

Ślady średniowiecznych opactw, takich jak Melrose, świadczą o tym, jak bardzo niebezpieczne było sąsiedztwo Anglii. I chociaż mury legły w ruinie, to zapoczątkowany przez mnichów handel wełną nadal kwitnie w Peebles i Hawick.

 

Na północ od pogranicza leży Edynburg, kulturalna i administracyjna stolica Szkocji. Z georgiańskimi placami, nad którymi góruje bryła średniowiecznego zamku, jest jednym z najelegantszych miast Europy. W XVIII i XIX w., gdy następował szybki rozwój życia artystycznego i kulturalnego Edynburga, niedalekie Glasgow wyrosło na wielkie miasto handlowe ustępujące jedynie Londynowi.

 

Oba miasta nadal utrzymują swą pozycję i rozmach: Edynburg co roku gości największy na świecie festiwal sztuki, a Glasgow przeżywa przemysłowe odrodzenie.

 

Lowlands, czyli południowy i wschodni Niż Szkocki, to ziemie leżące na południe od obniżenia terenu ciągnącego się od Loch Lamond do Stonehaven.Nazwa Lowlands – krainy nizinne – jest nieco myląca, ponieważ w tym regionie jest wiele dzikich obszarów wyżynnych. Lowlands doskonale oddają różnorodność wspaniałego krajobrazu Szkocji. Zalesione doliny i kręte rzeki pogranicza ustępują surowym, pokrytym wrzosami wzgórzom Cheviot i Lammermuir. Małe wioski rybackie tulą się do skalistych wybrzeży wschodnich, podczas gdy tereny nad zatoką Clyde i okoliczne wyspy są gęsto usiane pełnymi uroku miasteczkami letniskowymi. W głębi lądu leżą Trossachs, romantyczne góry otaczające Loch Lomond, które przyciąga amatorów pieszych wędrówek. Łatwo do nich dojechać z Glasgow.

 

Trossachs – Łącząc dzikość gór Grampian z sielskim spokojem terenów pogranicza (Borders), ten urokliwy rejon stromych wzgórz i skrzących się w słońcu jezior jest pełnym kolorów miejscem, w którym Lowlands graniczy z Highlands. Żyją tu różne dzikie zwierzęta, a wśród nich orły przednie, sokoły wędrowne, jelenie szlachetne i dzikie koty.

 

Stirling – miasto, które wyrosło u podnóża zamku będącego dawniej jedną z najważniejszych twierdz Szkocji. Stare Miasto otaczają mury zbudowane w XVI w po to, by strzegły bezpieczeństwa maleńkiej Marii Stuart. Średniowieczny kościół Holy Rude na zamku Wynd, ma dębową otwartą więźbę dachową, jedną z niewielu ocalałych w Szkocji.

 

Stirling Castle – Ten wspaniały zamek, wznoszący się wysoko na skalistym wzgórzu, przez stulecia odgrywał ważną rolę w historii Szkocji, a teraz jest jednym z najlepszych przykładów tutejszej architektury renesansowej.

 

Doune Castle – zbudowany w XIV w. jako rezydencja Roberta, księcia Albany był twierdzą Stuartów dopóki w XVIII stuleciu nie popadł w ruinę. Obecnie wiernie zrekonstruowany, jest jednym z najpiękniejszych zamków utrzymanych w stylu epoki, stwarzającym okazję, by przyjrzeć się codziennemu życiu średniowiecznej królewskiej siedziby.

 

Glamis Castle – Niemal bajkowa sylwetka Glamis Castle przypomina zamki nad Loarą. W XI w. była to wieża mieszkalna, która pełniła rolę królewskiego domu myśliwskiego. W XVII stuleciu gruntownie ją przebudowano. To tutaj spędziła dzieciństwo królowa Elżbieta, królowa Matka. Można obejrzeć jej dawną sypialnię, w której znajduje się młodzieńczy portret królowej pędzla Henri’ego de Laszlo.

 

St Andrews – To najstarsze uniwersyteckie miasto Szkocji i siedziba władz kościelnych jest obecnie szczególnie ważnym miejscem dla graczy w golfa z całego świata. Trzy główne ulice i liczne brukowane uliczki, pełne przygarbionych starych kamieniczek, dostojnych gmachów uniwersyteckich i średniowiecznych kościołów, otaczają ruiny katedry z XII w.

 

East Neuk – Wzdłuż wybrzeża East Neuk ciągną się od Earsferry do Fife Ness piękne wioski rybackie. Przez tutejsze porty przechodziło w średniowieczu wiele towarów, które kupcy wymieniali między Szkocją a Europą. Swoistym dowodem ożywionych kontaktów handlowych z kontynentem są schodkowe szczyty licznych domów inspirowane flamandzkimi.

 

Linlithgow Palace – Dawny pałac królewski Linlithgow, stojący na brzegu jeziora Linlithgow Loch, jest obecnie jedną z najczęściej odwiedzanych ruin w kraju. Są to przede wszystkim fragmenty budynku wzniesionego dla Jakuba V w 1425 r., chociaż niektóre fragmenty należą do wcześniejszej budowli i pochodzą z XIV w.

 

Przylądek St Abb’s – Postrzępione klify przylądka, niedaleko południowo-wschodniego krańca Szkocji, wznoszą się na wysokość 91 m nad powierzchnię Morza Północnego. Roztacza się stąd widok na kolonie morskich ptaków.

 

[ koniec strony ]

 

EDYNBURG, ze średniowiecznymi i georgiańskimi dzielnicami oraz z górującymi nad miastem wzgórzami – od południa wulkanicznym Arthur’s Seat, a od północy Calton Hill – jest uważany za najelegantszą stolicę Europy. Ze względu na stosunek do sztuki niegdyś zwany był „Atenami Północy”. Co roku odbywają się tu imprezy największego w Wielkiej Brytanii artystycznego przedsięwzięcia – Festiwalu Edynburskiego. W muzeach i galeriach zgromadzono bezcenne dzieła należące do wielu kultur. Po II wojnie światowej Edynburg był ośrodkiem emigracji polskiej. W Edynburgu są dwie ważne, godne zwiedzenia dzielnice, a granica między nimi przebiegai ulicą Princes Street, najruchliwszą arterią i centrum handlowym miasta. Stare Miasto rozsiadło się na wulkanicznej grani między zamkiem a pałacem Holyrood. Tu, pośród uliczek w okolicach Grassmarket i Royal Mile, zapisane są najdawniejsze dzieje miasta. Po 1767 r. bogaci kupcy rozbudowali Edynburg poza obręb średniowiecznych murów i na północ od Starego powstało Nowe Miasto. W tej dzielnicy mieści się najwięcej przykładów pięknej architektury georgiańskiej.

 

National Gallery of Scotland – jedna z najlepszych galerii sztuki w Szkocji warta jest odwiedzenia ze względu na prezentowane tu nowożytne malarstwo europejskie i angielskie. Na czerwonych ścianach wiszą kolekcje sztuki szkockiej, niemieckiej, dzieła Rafaela, Tycjana, Tintoretta, Diego Velazqueza, Rembrandta, van Dycka, Petera Paula Rubensa.

 

National Gallery of Modern Art – Kolekcja mieści się w otoczonym  rozległym parkiem XIX-wiecznym gmachu szkoły klasycznej. Zgromadzono tu prace wielu europejskich twórców XX wieku od Eduardo Vuillarda i Pablo Picassa do Rene Magritte’a i Roya Lichtensteina.

 

Zamek Edynburski, wzniesiony na Castle Rock, granitowym szczycie wygasłego wulkanu, to zespół budowli pochodzących z różnych okresów – od XII do XX w. Odzwierciedlają one jego dzieje i zmieniającą się funkcję: warowni, pałacu królewskiego, koszar wojskowych i więzienia. Od 1996 r. na zamku przechowywany jest tzw. Kamień Przeznaczenia - ważny relikt królów szkockich, który przez długi czas znajdował się w rękach Anglików.

 

Royal Mile to ciąg czterech starych ulic od Castle Hill do Canongate. Razem tworzyły one główną arterię średniowiecznego Edynburga, łącząc zamek z pałacem Holyrood. Wśród 66 uliczek i zaułków po obu stronach głównej ulicy nadal można dojrzeć blask średniowiecznej przeszłości miasta. Druga część Royal Mile obejmuje dwa zabytki z czasów reformacji: dom Johna Knoxa i Tron Kirk. Ta ostatnia nazwa pochodzi od średniowiecznego słowa tron, czyli „ramię wagi”, która stała nie opodal. Canongate była niegdyś jurydyką kanoników z opactwa Abbey of Holyrood, a fragmenty jej południowej pierzei zostały znakomicie odrestaurowane. Za Marocc’s Land droga ciągnie się jeszcze pół mili (800 m) i dochodzi do pałacu Holyrood.

 

Pałac Holyrood – obecnie oficjalna szkocka rezydencja królowej, wywodzi swą nazwę od słowa rood, czyli „krzyż”, który Dawid I, jak głosi legenda, miał ujrzeć pomiędzy rogami jelenia, kiedy polowali tutaj w 1128 r. Pałac pochodzi z 1529 r. Królewskie apartamenty, w tym Sala Tronowa i Królewska Jadalnia, są dostępne dla zwiedzających.

 

Festiwal Edynburski – Co roku przez trzy tygodnie, późnym latem, Edynburg gości jeden z najważniejszych festiwali sztuki, podczas którego ulice zapełniają się rzeszą artystów z różnych stron świata. Festiwal organizowany jest tu od 1947 r., ściągając zawsze najlepsze zespoły teatralne, muzyczne, baletowe i operowe.

 

Melrose Abbey – Ruiny jednego z najpiękniejszych granicznych opactw dają świadectwo niebezpieczeństw, na jakie narażone były budowle stojące na szlaku wciąż powtarzających się angielskich najazdów. Melrose, wzniesione w XII w. dla cystersów z Yorkshire, było raz za razem łupione przez angielskie oddziały. Z dawnego opactwa pozostały zarysy krużganków, kuchni oraz innych budowli klasztornych.

 

Pentland Hills – Łagodne wzgórza rozciągają się 26 km na południowy zachód od Edynburga. Zapaleni wędrowcy mogą przemierzać rozliczne oznakowane ścieżki, a turyści bardziej złaknieni przygód - wjechać wyciągiem krzesełkowym z Hillend na wzgórze Allermuir (493 m). Dla najambitniejszych jest tu trasa widokowa granią z Caerketton do West Kip.

 

GLASGOW – Chociaż jego celtycka nazwa Glas cu oznacza „drogie zielone miejsce”, to jednak Glasgow kojarzony jest raczej z przemysłową przeszłością, gdy przysługiwał mu tytuł Drugiego Miasta Imperium (po Londynie). O ówczesnej pozycji świadczy architektura tego najwspanialszego wiktoriańskiego miasta Szkocji, ukazująca w pełnej krasie czasy jego świetności, kiedy przemysł metalurgiczny, zakłady włókiennicze i stocznie były zasilane węglem wydobywanym w Lanarkshire. Glasgow, wybrane w 1990 r. Europejską Stolicą Kultury, jest obecnie rywalem Edynburga również na polu kultury – szczyci się wspaniałymi galeriami, takimi jak Kelvingrove i Burrell Collection.

 

Glasgow ze swą przemysłową przeszłością i pełnym blasku nowym wizerunkiem jest miastem kontrastów. Zaniedbane rejony East Endu z gwarnym weekendowym targiem „the Barras” graniczą z odrestaurowanym XVIII-wiecznym Merchant City i wiktoriańskim George Square. Bardziej okazały West End rozwijał się w XIX w. jako miejsce odpoczynku bogatych kupców, którzy uciekali od uprzemysłowionego brzegu rzeki Clyde. To tutaj znajdują się najlepsze galerie i muzea Glasgow. Na południe od rzeki, przez dzielnice Govan i Gorbals prowadzi droga do Pollok Country Park, w którym mieści się Burrell Collection. Sieć metra ułatwia poruszanie się po mieście.

 

Katedra – jest jedną z nielicznych katedr, która uniknęła zniszczenia podczas szkockiej reformacji dzięki zaadaptowaniu do prezbiteriańskich nabożeństw. Dziś jest rzadkim przykładem kompletnego kościoła z XIII w. Wzniesiono ją na miejscu kaplicy ufundowanej przez patrona miasta,  św. Mungo biskupa z VI/VII wieku.

 

St Mungo Museum of Religious Life and Art – niedawno otwarte muzeum, położone właściwie w obrębie terenów katedry, jest pierwszym tego rodzaju na świecie. Główna ekspozycja poświęcona jest tematyce religijnej. Są tu wspaniałe dzieła sztuki z całego świata, takie jak XIX-wieczny tańczący Siwa, islamskie malowidło "Znamiona boskiej doskonałości" (1986) – dzieło Ahmeda Moustafa, Salvadora Dali "Chrystus w wizji św. Jana od Krzyża" (1951).

 

Kelvingrove Art Gallery and Museum – wspaniały budynek z czerwonego piaskowca, najpopularniejsza szkocka galeria, mieści znakomite zbiory sztuki. Są tu dzieła Boticellego, Giogione, Rembrandta, Degasa, Milleta, Moneta. Inne ekspozycje prezentują ceramikę, srebra, europejską broń i zbroje, a także geologię Szkocji.

 

[ koniec strony ]

 

HIGHLANDS  I  WYSPY

Typowy obraz Szkocji to klany i tartany, whisky i owsianka, chrapliwe dudy i bezludne wrzosowiska, a wszystko ma swoje źródło w Highlands i składa się na romantyczne wyobrażenie o tej krainie. Jednak przez wieki mówiący językiem Celtów i hodujący bydło tutejsi górale mieli niewiele wspólnego ze swymi południowymi sąsiadami.

 

Świadectwa obecności nieceltyckich przodków dzisiejszych mieszkańców Highlands i wysp są rozproszone po wzgórzach i dolinach w formie kamiennych kręgów, okrągłych wież i kopców nawet sprzed 5000 lat.

 

Dzisiaj większość mieszkańców gór i wysp żyje w osadach liczących mniej niż 1000 osób. Szczęśliwie dla nich rybołówstwo, ropa naftowa, rękodzieło i whisky znowu zaczęły przynosić dochody.

 

Na północ i zachód od Stirling, historycznych wrót do tej krainy, wspaniałe góry poprzecinane głębokimi dolinami, postrzępione morskie brzegi i samotne wyspy w pełni oddają piękno szkockiego krajobrazu. Inverness, stolica Highland, jest znakomitym miejscem, z którego można ruszyć na wyprawę nad Loch Ness i w góry Cairngorm, natomiast z Fort William jest bliżej na szczyt Ben Nevis. Od Aberdeen w głąb lądu ciągnie się królewski trakt wzdłuż rzeki Dee oraz dolina Spey, ojczyzna whisky. Z Oban lub Ullapool można popłynąć promem na romantyczne Hebrydy.

 

Szetlandy, leżące sześć stopni od kręgu polarnego, są najdalej na północ wysuniętym rejonem Wielkiej Brytanii. Shetland Museum opowiada dzieje ludzi związanych z morzem. Do największych skarbów należy Mousa Broch, wieża z epoki żelaza, do której można dopłynąć łodzią z Sandwick. Na jeszcze starsze ślady można natknąć się w Jarlshof – tamtejsze nabrzeżne ruiny mają 3000 lat.

 

Orkady są warte zwiedzenia ze względu na bogactwo prahistorycznych zabytków, dzięki którym należą do najcenniejszych pod względem archeologicznym miejsc w Europie. W Kirkwall, głównym mieście wysp stoi katedra St Magnus. Jest w niej wiele interesujących nagrobków, łącznie z XII-wiecznym nagrobkiem patrona. Na zachód od Kirkwall znajduje się grób komorowy Maes Howe datowany na 2000 r. p.n.e. Inny archeologiczny skarb – Skara Brae, znajduje się nad zatoką Skail. Jest to w całości zachowana wioska z epoki kamienia.

 

Hebrydy Zewnętrzne (Western Isles) – Krańce zachodniej Szkocji wyznacza odległy archipelag wysp zbudowanych z najstarszych skał Ziemi. Niemal bezdrzewny krajobraz przecinają niezliczone szlaki wodne, na zachodzie smagane wiatrem brzegi ograniczone są kilometrami białych, piaszczystych plaż. Przez stulecia wschodnie wybrzeża, pokryte głównie torfowymi bagnami, dostarczały mieszkańcom wysp materiał na opał. Człowiek zamieszkiwał te tereny od 6000 lat, żyjąc z zasobów morza i torfu, chociaż takie zabytki, jak porzucona norweska stacja wielorybnicza na Harris, udowadniają, że niełatwo skomercjalizować tradycyjne wyspiarskie zajęcia. Język gaelicki, trwały składnik tutejszej kultury, jest tu nadal powszechnie używany.

 

Lewis i Harris – Tworząc największą zwartą masę lądu na Hebrydach, Lewis i Harris są jedną wyspą, choć dialekty gaelickiego używane na obu obszarach różnią się między sobą. Od Stornoway, centrum administracyjnego wysp z ruchliwym portem, do prehistorycznego Standing Stones of Callanish jest tylko 26 km. Obok drogi wiodącej do Callanish znajdują się ruiny Carloway Broch, piktyjskiej wieży liczącej ponad 2000 lat.

 

Five Sisters – Budzące grozę szczyty Five Sisters of Kintail, górujące nad najczęściej w Szkocji odwiedzanymi terenami łowieckimi, najlepiej widać z północnego krańca Loch Cluanie.

 

Dornoch, z polem golfowym najwyższej kategorii i rozległymi piaszczystymi plażami, stało się popularną miejscowością letniskową.

 

Wyspa Skye – Na tę największą wyspę Hebrydów Wewnętrznych można wjechać przez most łączący Kyleakin i Kyle of Lochalsh. Burzliwe wydarzenia z geologicznej historii globu dały początek wyspie o tak zróżnicowanym i niesamowitym krajobrazie, jaki rzadko spotyka się w Wielkiej Brytanii. Od poszarpanego wulkanicznego płaskowyżu północnych rejonów Skye po rzeźbione lodem szczyty Cuillins w głąb wyspy wdzierają się liczne zatokowe morskie jeziora, zwane sea-lochs, co sprawia, że z żadnego miejsca nie jest dalej do morza niż 8 km. Pokryte murawą wapienne skały przeważają na południu.

 

Loch Ness – Mierzące 39 km długości, 1,5 km szerokości i głębokie na 305 m, jezioro Loch Ness wypełnia północną część doliny Glen More, obniżenia tektonicznego, które przecina Highlands od Fort William po Inverness. 35-kilometrowy Kanał Kaledoński łączy Loch Ness z jeziorami Oich i Lochy.

 

Cawdor Castle – zamek z centralną wieżą wzmocnioną małymi wieżyczkami w narożach, fosą i mostem zwodzonym jest jednym z najbardziej romantycznych siedzib rodowych w Highlands. Zasłynął jako XI-wieczne domostwo Szekspirowskiego Makbeta, w nim rozegrała się scena zabójstwa króla Duncana.

 

Aberdeen – To trzecie co do wielkości szkockie miasto rozwija się pomyślnie od odkrycia złóż ropy naftowej na Morzu Północnym w 1972 r. Aberdeen, zwane „Granitowym Miastem” ma surową zabudowę, łagodzoną przez bujną roślinność, zdobiącą przez cały rok publiczne parki i ogrody, takie jak Duthie Park Winter Gardens – największy w Europie. Miejski port, jeden z najważniejszych brytyjskich portów rybackich, przyciąga turystów wczesnym rankiem podczas giełdy na największym rybnym targu w Szkocji. Centrum miasta otacza długa Union Street, kończąca się na wschodzie przy krzyżu targowym, który stawiano w tym samym czasie co zamek, ale na miejscu zamku jest dzisiaj plac targowy. Jadąc autobusem  na północ, można dotrzeć do centrum Starego Aberdeen, które ze średniowiecznymi uliczkami i zaułkami sprawia wrażenie odrębnego, spokojnego miasteczka.

 

Góry Cairngorm, wznoszące się do wysokości 1309 m n.p.m., tworzą najwyższy masyw w Wielkiej Brytanii, który jest dziś najlepszym rejonem narciarskim. Wyciągiem krzesełkowym można wjechać na szczyt Cairn Gorm, skąd stacja meteorologiczna podaje regularne komunikaty, tak ważne dla obszarów znanych z nagłych zmian pogody. Dolina Spey, będąca dziś popularnym celem wypraw turystycznych i jednym z największych rejonów produkcji szkockiej whisky, jeszcze niedawno utrzymywała się wyłącznie z rolnictwa i dlatego wiele posiadłości ma ośrodki, w których prezentowane są sposoby uprawiania roli na tych obszarach.

 

Loch Awe, jedno z najdłuższych słodkowodnych jezior, wypełnia 40-kilometrową dolinę w południowo-zachodnich rejonach Highlands. Na północ, niedaleko wioski Lochawe, nad brzegiem jeziora leżą ruiny Kilchurn Castle.

 

Źródło: Wielka Brytania - Przewodniki Wiedzy i Życia