Szukasz wycieczki? Masz dodatkowe pytania? Zadzwoń

lub napisz

 message
Cena całkowita
Rezerwuj
cellphone519 195 695

Z nami zaplanujesz udane wakacje!Spełniamy wakacyjne marzenia od 2004 roku!

Infolinia i rezerwacja pon.-pt. 8:30-20:00; sob.-nd. 10:00-18:00

Wielka Brytania - Imperium na wyspach, Przewodnik po Walia - flaga

Przewodnik po Walia

 Wszystkie przewodniki

Przewodniki po regionach w Wielkiej Brytanii

Pozycja submenu
Przewodnik po Walia

Walia to kraina o zróżnicowanym, urzekającym krajobrazie. Turyści przybywają tutaj, by wspinać się na szczyty górskie, spacerować po lasach, łowić ryby w szerokich rzekach i cieszyć się urokiem wybrzeży morskich. Liczne nadmorskie kąpieliska od dawna są ulubionym miejscem wypoczynku Anglików. Walia to jednak nie tylko piękne krajobrazy, ale także bogatą kulturę głęboko osadzoną w celtyckiej przeszłości, liczne malownicze zamki, ruiny klasztorów, rezydencje oraz miasta o wspaniałej architekturze.

 

Liczne uroki Walii, od dawna znane angielskim turystom, zyskują ostatnio coraz większe uznanie przybyszów z całego świata. Przyciąga ich tu nie tylko piękno krajobrazu, lecz także bogactwo kultury. Słynne są tutejsze męskie chóry, poezja i zamiłowanie do sportów zespołowych. Walia, zarządzana z Westminsteru od 1536 r., ma od 1999 r. własny parlament. Jest to region wyraźnie celtyckiej tożsamości.

 

Znaczną część Walii zajmują Góry Kambryjskie, które oddzielają ów region od Anglii. Właśnie dzięki temu położeniu Walijczykom udało się zachować własną tożsamość i starożytny język. Ciepłemu Prądowi Zatokowemu Walia zawdzięcza łagodny klimat i większe opady niż pozostała część Wielkiej Brytanii. Gleba niezbyt nadaje się do uprawy roli, ale znakomicie rozwija się tu hodowla bydła i owiec. Przecinające wzgórza ścieżki, którymi przeganiano stada owiec do Anglii, służą obecnie pieszym wędrowcom.

 

Walijski to bogaty język o melodyjnym brzmieniu, którym posługuje się zaledwie jedna piąta 2,7 milionowej społeczności Walii, jednak w północnych rejonach jest niekiedy głównym językiem mówionym. W Walii obowiązują dwa języki – znaki drogowe są po angielsku i walijsku nawet tam, gdzie walijski jest mało używany. Walijskie nazwy intrygują przyjezdnych, powstały bowiem z połączenia miejscowych słów, które opisują elementy krajobrazu bądź stare budowle.

 

Spuścizna kulturowa Walijczyków to w większym stopniu pieśni, muzyka, poezja i legendy niż rękodzieło; wyjątkiem są tradycyjne rzeźbione walijskie łyżeczki – przykład niedawno odrodzonego rzemiosła. Wyrazem walijskiego dziedzictwa muzycznego są męskie chóry działające w wielu miastach, wioskach i fabrykach, zwłaszcza na przemysłowym południu.

 

PÓŁNOCNA  WALIA

 

 

Surowy krajobraz północnej Walii jest równie dramatyczny jak jej historia. W czasach prehistorycznych Anglesey było siedzibą kapłanów celtyckich – druidów. Rzymianie i Normanowie kierowali swoje ataki na wybrzeże, góry natomiast pozostawały we władaniu Walijczyków. Te dzikie tereny to centrum walijskiej kultury.

 

 

Potężne zamki, które do dziś są elementem krajobrazu północnej Walii, to w równym stopniu świadectwo oporu Walijczyków, jak i bogactwa oraz siły najeźdźców. Liczne masywne zamki, takie jak Beaumaris, Caernarfon oraz Harlech, wręcz opasują górzyste tereny Snowdonii – rejonu, który zachował naturalne piękno.

 

Podstawą gospodarki wiejskiej jest hodowla owiec i bydła, dużo tu także obszarów leśnych. Natomiast na wybrzeżu ludność utrzymuje się głównie z turystyki. Wzniesiony od podstaw w czasach wiktoriańskich kurort Llandudno spopularyzował w XIX w. piaszczyste północne wybrzeże. I dziś przyjeżdżają tu rzesze turystów, chociaż ośrodki wypoczynkowe skupiły się głównie wzdłuż wąskiego pasa wybrzeża pomiędzy Prestatyn a Llandudno, dzięki czemu wyspa Anglesey i odległy półwysep Llŷn zachowały niemal dziewiczą przyrodę. Półwysep ten obok pozostających w znacznej izolacji społeczności na wyspach Dolgellau i Bala to jedna z ostoi języka walijskiego.

 

Położone u stóp góry Snowdon (najwyższej w Walii) wioski Beddgelert, Betws-y-Coed i Llanberis to popularne bazy wypadowe dla wędrowców, którzy przybywają tu, by rozkoszować się malowniczymi widokami i niezwykłym pięknem tego odległego rejonu. Park Narodowy Snowdonia z gęsto zalesionymi dolinami, jeziorami górskimi, wrzosowiskami i esturiami rozciąga się od masywu Snowdon na południe za Dolgellau, na wschód zaś leżą łagodniejsze wzgórza Clwydian.

 

Caernarfon – Nad miastem góruje jeden z najsławniejszych XIII-wiecznych zamków w Walii. Mury miejskie wtapiają się w handlowe uliczki, które, wychodząc ze średniowiecznego centrum miasta, otwierają plac targowy. Na wzgórzu ponad miastem znajdują się ruiny Segontium – rzymskiego fortu z około 78 r.

 

Jezioro Bala, największy naturalny zbiornik wodny Walii, leży na obrzeżu Parku Narodowego Snowdonia, między górami Aran i Arenig. Cieszy się popularnością wśród miłośników sportów wodnych; w jego wodach pływa rzadka ryba zwana gwyniad, która jest spokrewniona z łososiem. Małe miasteczko Bala na wschodnim krańcu jeziora zamieszkuje walijskojęzyczna społeczność.

 

Llanaberis i Snowdon – Snowdon, najwyższy szczyt Walii (1085 m n.p.m.), to centralny punkt rozległego Parku Narodowego Snowdonia, którego krajobraz jest bardzo urozmaicony – od skalistych wierzchołków po wrzosowiska i plaże. Najłatwiejsza droga na Snowdon – 8-kilometrowy Llanberis Track – prowadzi z Lianberis.

 

Beddgelert to jedna z najbardziej malowniczych wiosek Snowdonii. Leży u zbiegu rzek Glaslyn i Colwyn, u podnóża dwóch przełęczy – Nant Gwynant Pass, która prowadzi do najwyższych partii gór, oraz Aberglaslyn Pass – wąskiego wąwozu wiodącego nad morze.

 

Półwysep Llŷn – Ten półwysep długości 38 km ciągnie się od Snowdonii w kierunku południowo-zachodnim w głąb Morza Irlandzkiego. Chociaż jest tu wiele popularnych plaż, głównie w Pwllheli, Criccieth, Abersoch i Nefyn, wybrzeże pozostało nieskazitelnie piękne. Najbardziej malownicze widoki rozciągają się na dalekim zachodzie oraz wzdłuż północnych górzystych wybrzeży.

 

Harlech – Nad tym miasteczkiem o pięknych plażach góruje średniowieczny Harlech Castle, wzniesiony w latach 1283-1289 przez Edwarda I. Zamek położony jest na urwistej skale, z której rozciąga się wspaniały widok na zatokę Tremadog i półwysep Llŷn na zachodzie oraz Snowdonię na północy.

 

[ koniec strony ]

 

POŁUDNIOWA  I  ŚRODKOWA  WALIA

Południowa i środkowa Walia ma mniej jednolity charakter niż północna. Najgęściej zaludnione są tereny na południowo-wschodnim krańcu. Na zachód rozciąga się Pembrokeshire, najbardziej malowniczy pas walijskiego wybrzeża. Na północy przemysłowe doliny przechodzą w szerokie wzgórza Parku Narodowego Brecon Beacons i rolniczy rejon środkowej Walii.

 

W dolinie Glamorgan Rzymianie założyli duży i ważny obóz - Caerleon, Normanowie zaś wznosili zamki na drodze z Chepstow do Pembroke.

 

W XVIII i XIX w. kopalnie węgla oraz huty żelaza w dolinach południowej Walii przyciągały rzesze emigrantów z całej Europy. Rozwinęły się zamknięte społeczności, których działalność koncentrowała się na handlu węglem, i tak na przykład Cardiff z sennego nadbrzeżnego miasta przekształcił się w najruchliwszy port świata eksportujący węgiel. Takie kopalnie węgla, jak Blaenafon’s Big Pit, są dziś atrakcjami turystycznymi; przewodnicy oprowadzający pod ziemią to przeważnie byli górnicy.

 

Południowa granica Parku Narodowego Brecon Beacons to zarazem początki rolniczych obszarów Walii. Dla tego najrzadziej zaludnionego regionu Wielkiej Brytanii charakterystyczne są małe miasteczka, położone na wzgórzach farmy nastawione na hodowlę owiec, tereny leśne oraz malownicze, sztuczne zbiorniki wodne.

 

Im dalej od granicy z Anglią – z wyjątkiem angielskiej enklawy w południowym Pembrokeshire – tym większa liczba mówiących po walijsku, silniejsze jest także poczucie walijskiej tożsamości i kultury.

 

Wspaniałe krajobrazy nadmorskie są typowe dla Pembrokeshire Coast National Park oraz klifowych wybrzeży półwyspu Gower, natomiast zatoki Cardigan i Carmarthen mają łagodniejsze brzegi. Piesi wędrowcy mogą rozkoszować się trawiastymi wyżynami w Brecon Beacons oraz pagórkowatą okolicą w dolinie Wye. Najwięcej miast jest w południowo-wschodniej Walii, gdzie stare górnicze osady leżą wzdłuż dolin na północ od stolicy – Cardiff.

 

Dolina Elan – Dzięki malowniczym zbiornikom wodnym, pierwszym sztucznym jeziorom w kraju, dolina ta stała się jedną z najsłynniejszych w Walii. Caban Coch, Garreg Ddu, Pen-y-Garreg i Craig Goch powstały w latach 1892-1903, by zaopatrywać w wodę oddalone o 117 km Birmingham. Tworzą one łańcuch jezior długości 14 km, o pojemności 50 miliardów litrów.

 

Aberystwyth – to nadmorskie uniwersyteckie miasto pretenduje do miana stolicy środkowej Walii. W skali tego rolniczego rejonu „Aber” to duże miasto, którego liczba mieszkańców czasowo wzrasta dzięki przebywającym tu studentom.

 

Swansea i półwysep Gower – Swansea, drugie co do wielkości miasto Walii, leży nad szeroką zatoką. Choć w centrum odbudowanym po bombardowaniach II wojny światowej stoją nowoczesne budynki, zachowała się tu atmosfera dawnej Walii. Daje się to odczuć zwłaszcza na targu żywności, gdzie sprzedawcy oferują takie przysmaki, jak laverbread  i małże.

 

Brecon Beacons – park narodowy o powierzchni 1345 km² ciągnie się niemal nieprzerwanie od pogranicza walijsko-angielskiego do Swansea. W obrębie parku znajdują się cztery łańcuchy górskie: Black Mountain (od zachodu), Fforest Fawr, Brecon Beacons oraz Black Mountains (od wschodu). Znaczne połacie tego rejonu to wysoko położone, otwarte przestrzenie o porosłych trawą zboczach z czerwonego piaskowca. Południowe obrzeża parku wyznaczają wapienne szczyty, leśne wąwozy, wodospady i jaskinie. Na turystów czekają liczne atrakcje – łowienie ryb w zbiornikach wodnych, wędrówki na koniach, spacery i zwiedzanie jaskiń.

 

Caerleon – Obok Yorku i Chester Caerleon było jednym z trzech głównych fortów rzymskich na terenie Brytanii. Od 74 r. Caerleon służył  jako siedziba II legionu cesarskiego, który został wysłany do Walii, by stłumić powstanie miejscowej ludności. Pozostałości fortu znajdują się dziś między współczesnym miastem a rzeką.

 

Cardiff początkowo zajęli Rzymianie, którzy w 75 r. n.e. wznieśli tu fort. W 1913 r. był to największy na świecie port przeładunkowy węgla wykorzystujący połączenia kolejowe z kopalniami południowej Walii. Ogromne dochody uzyskiwane z eksportu tego surowca przyczyniły się do powstania wspaniałej architektury. Cardiff zostało oficjalnie uznane stolicą Walii w 1995 r., kiedy popyt na węgiel już zmalał, a doki chyliły się ku upadkowi. Obecnie rewaloryzowane, jest ośrodkiem handlu i administracji.

 

Cardiff to miasto o dwóch centrach. Pierwsze z nich, z wiktoriańskimi oraz edwardiańskimi ulicami i ogrodami, wyznaczają neogotycki zamek oraz klasycystyczne gmachy miejskie, a także XIX-wieczna hala targowa. Od głównych ulic odchodzą pasaże ze sklepami – najstarszy to Royal Arcade z 1856 r. Dzięki budowie przystani jachtowej oraz nabrzeża, tereny doków położone na południe od centrum stają się drugim ważnym punktem miasta. Powstaje nowe Cardifff, zwłaszcza wokół Inner Harbour. Oznaką dawnej świetności miasta jest Pier Head Building, wzniesiony w 1896 r. nad zatoką Cardiff dla Cardiff Railway Company. Intrygująca dekoracja budynku powstała częściowo pod wpływem czerwonych budowli z epoki Mogołów w Indiach. Inne atrakcje w pobliżu to: National Techniquest – muzeum nauki oraz Welsh Industrial Maritime Museum, gdzie eksponaty ilustrują historyczne związki pomiędzy transportem i przemysłem w Walii.

 

Drewniany, norweski kościół w Waterfront Park wzniesiono w 1868 r. z myślą o norweskich żeglarzach przywożących drewniane stemple do kopalni węgla w dolinach południowej Walii. Kościół, otoczony składami, został rozebrany i złożony na nowo podczas rewaloryzacji doków. Mieści się w nim ośrodek kulturalny oraz Cardiff Bay Visitor Centre. W tym centrum turystycznym można obejrzeć projekty urbanistyczne mające na celu połączenie centrum miasta z jego nadmorską dzielnicą.

 

City Hall i Civic Centre – Administracyjne centrum Cardiff z klasycystycznymi budynkami z białego kamienia portlandzkiego leży wśród parków i bulwarów wokół Alexandra Gardens. W bryle ratusza (1905), jednego z pierwszych budynków użyteczności publicznej , dominuje 60-metrowa kopuła i wieża zegarowa. Turyści mogą zwiedzać Marble Hall, którzy zdobią kolumny z sieneńskiego marmuru oraz posągi walijskich bohaterów, w tym św. Dawida – patrona Walii.

 

Zamek w Cardiff – początki zamku sięgają czasów Rzymian. Wznieśli tu oni fort, którego pozostałości od późniejszej budowli oddziela pas z czerwonego kamienia. W XII w. w obrębie rzymskich ruin wybudowano wieżę. W ciągu 700 lat zamek był własnością wielu potężnych rodów, a w 1766 r. przeszedł w ręce Johna Stuarta, hrabiego Bute. Jego prawnuk, trzeci markiz Bute, zatrudnił „ekscentrycznego geniusza” – architekta Williama Burgesa, który w latach 1867-1881 stworzył rezydencję w typie średniowiecznych zamków, bogatą w neogotyckie detale.

 

Źródło:Wielka Brytania - Przewodniki Wiedzy i Życia