TraveliGo.pl - Twój turystyczny raj

Statystyczny Belg wypija średnio sto litrów piwa rocznie. Nawet w niewielkich barach można doliczyć się co najmniej dwudziestu gatunków tego trunku. Belgijskie browary produkują ich ponad  czterysta.  Wiele z browarów warzy piwo od XI w., a każde miasteczko chlubi się produkcją własnego gatunku. W 1900 r. istniało w Belgii tysiąc prywatnych browarów, obecnie zaś czynnych jest ich ponad sto. Znawcy twierdzą, że nawet ogromne koncerny przemysłowe produkują trunek dobrej jakości.

Piwo trapistów

Belgijskie piwo trapistów słynie z doskonałości od średniowiecza, gdy zaczęli go warzyć mnisi. Napój ten pochodzi z czasów rzymskich, gdy Belgia była galijska prowincją Gallia Belgica. Piwo produkowano niegdyś w niewielkich ilościach w każdym gospodarstwie. Nieco później produkcją zajęli się mnisi w klasztorach, gdzie zaczęto warzyć piwo na większą skalę, głównie z chmielu. Obecnie produkcję piwa nadzoruje pięć zakonów trapistów, chociaż samą technologią zajmują się fachowcy świeccy. Piwo trapistów charakteryzuje się bogatym, drożdżowym smakiem i dużą mocą od 6 do 11 % alkoholu. Najpopularniejszym spośród 20 gatunków produkowanego w Belgii piwa trapistów jest Chimay, warzone w największym klasztornym browarze Belgii w Hainaut. To delikatne, ale mocne piwo, jest najlepsze po kilkuletnim leżakowaniu. Najmocniejsze piwo trapistów to Westvleteren z Ypres.

Piwo Lambic

Piwo lambic produkowane jest od setek lat w dolinie Senne w okolicach Brukseli. Piwo to warzy się z mieszanki zbóż i poddaje tzw. fermentacji spontanicznej, której nie praktykuje już żaden browar na świecie. Polega ona na tym, że brzeczki (woda, pszenica i jęczmień) nie zaszczepia się drożdżami, lecz pozostawia w otwartych beczkach i kadziach, otwierając wszystkie okna fermentowni. Drożdże, występujące w stanie naturalnym, powodują powolna fermentację, która trwa miesiącami, a nieraz przeciąga się do roku. Piwo powinno dojrzewać do pięciu lat w drewnianych beczkach; jest to piwo o doskonałym cierpkim smaku i średniej zawartości alkoholu, wynoszącej do 5 %.

W wyniku kupażowania różnych roczników powstaje piwo gueuze, które dofermentowuje w butelkach typu szampańskiego, zamkniętych naturalnym korkiem. Jego charakterystyczną cechą jest niewielka ilość piany, wyraźne bąbelki i przypalony, nieco kwaśny posmak. W barach i restauracjach piwo to leżakuje przed podaniem około 2 lat.

Piwa specjalne

W Belgii produkuje się wiele gatunków piwa, które trudno zaliczyć do grup o ściśle zdefiniowanych cechach. Specjalnością Brukseli są piwa owocowe. Najpopularniejszym z nich jest kriek, tradycyjnie wytwarzany z kwaśnych wiśni rosnących na brukselskich przedmieściach w Schaerbeek, które dodaje się do piwa lambic i poddaje maceracji trwającej od czterech do ośmiu miesięcy. Wyraźny migdałowy posmak piwo to zawdzięcza pestkom z wiśni. W podobny sposób powstaje piwo Framboise lub Frambozen, ale zamiast wiśni używa się malin. Najsłynniejszym z nich jest Kwak, który podaje się w specjalnej szklance umieszczonej w drewnianej podstawce.

Zamiłowanie konsumentów do piwa klasztornego, spowodowało produkcję bardzo mocnego piwa, którego barwa i klarowność, charakterystyczna dla gatunków lekkich, często wprowadzają w błąd klientów. Należą do nich m.in. De Verboden Frucht oraz Duvel. Znane jest także De Brugse Tripel z Brugii.

Piwa białe

Lekkie, pszeniczne piwa belgijskie znane są jako blanche, czyli piwa białe, z powodu klarowności wywołanej białą zawiesiną. Te słodko-kwaśne i delikatne w smaku piwa zawierają niewielką ilość alkoholu, około 5 %. Po schłodzeniu do 4°C znakomicie orzeźwiają. Blanche z Hoegaarden podaje się tylko w ośmiokątnych szklankach z grubego szkła. Obecnie wiele osób pije piwa białe z plasterkiem cytryny, która wzmacnia jego kwaskowy smak. 

Jak pić belgijskie piwo

W Belgii praktycznie nie istnieje podział na piwo butelkowe i z beczki. Niektóre z najbardziej znanych gatunków podaje się w butelkach, inne nalewa się prosto z beczek. Istotną częścią rytuału jest jednak wybór szklanki. Niektóre piwa są podawane tylko w specjalnych szklankach, inne w pękatych kielichach, jeszcze inne w wysmukłych cienkich szklaneczkach. Piwo często podaje się z przekąską, na przykład kromką żytniego chleba z twarogiem i rzodkiewkami.

Źródło: Bruksela, Brugia, Gandawa i Antwerpia - Przewodniki Wiedzy i Życia