Szukasz wycieczki? Masz dodatkowe pytania? Zadzwoń

lub napisz

 message
Cena całkowita
Rezerwuj
cellphone519 195 695

Z nami zaplanujesz udane wakacje!Spełniamy wakacyjne marzenia od 2004 roku!

Infolinia i rezerwacja pon.-pt. 8:30-20:00; sob.-nd. 10:00-18:00

Maroko , Przewodnik po Kuchnia marokańska - flaga

Przewodnik po Kuchnia marokańska

 Wszystkie przewodniki

Maroko

Pozycja submenu
Przewodnik po Kuchnia marokańska

Marokańska kuchnia, nasycona afrykańskim słońcem, przyprawiona arabską pomysłowością i udoskonalona francuską subtelnością, jest jedną z najlepszych na świecie. Większość Marokańczyków jada w domu – wieczorny posiłek jest w Maroku najważniejszy. Jeśli zostanie się zaproszonym do wspólnego spożycia marokańskiego posiłku nie powinno się  odmawiać,  wówczas można najlepiej spróbować narodowej kuchni. Poza domem turystę przyciągają różne restauracje, począwszy od kramów z grillami na placu Jemaa el-Fna po ekskluzywne francuskie restauracje w Casablance i Rabacie.

 

W niektórych najdroższych restauracjach tradycyjne marokańskie potrawy są serwowane w stylu zachodnim. W wielu miastach stare pałace zamieniono na eleganckie restauracje. Mniejsze miejscowe restauracje proponują te same tradycyjne dania, ale po niższych cenach.

 

Na ulicach z prowizorycznych grillów serwuje się miękką baraninę, ryby, świeże sałatki, gęstą zupę harira oraz kromki rodzimego chleba.

 

Marokańska kuchnia jest znana z prostych przepisów na pyszne dania mięsne, ciasta i przystawki z egzotycznych owoców. Francuski szef kuchni Robert Carrier napisał nawet książkę o specjalnościach marokańskich. Aby poznać smak tej kuchni, z którą rywalizować może jedynie kuchnia turecka, trzeba poszukać małych, miejscowych, tradycyjnych restauracji.

 

Tradycyjny marokański posiłek można rozpocząć harirą – gęstą mięsno-jarzynową zupą z przyprawami. Spożywa się ją w ramadanie, na zakończenie postu, tuż po zachodzie słońca, gdy kelner wyszepcze słowo bismillah – w imię Boga, co oznacza rozpoczęcie posiłku.

 

Następnie można zjeść mechoui – najbardziej fascynujące z marokańskich dań – całe jagnię pieczone w glinianym piecu. W większości restauracji  mechoui  jest daniem na zamówienie. Kawałki mięsa oddziela się (zawsze prawą ręką) i zjada z okrągłym chlebem chobza. Jeśli gospodarze chcą gościa szczególnie uhonorować, podają pastillę, delikatne ciasto nadziewane gołębim mięsem i migdałami, polane lukrem.

 

Głównym daniem jest zwykle tajine lub kuskus – marokańskie dania narodowe. Tajine jest daniem mięsnym lub gulaszem rybnym, z dodatkiem oliwek. Kuskus to tradycyjny posiłek domowy – góry pszennej kaszy z duszonymi warzywami i baraniną. Na południu kuskus jest przyrządzany z cebulą i rodzynkami; mięso i warzywa są tu rzadkimi składnikami. Zwyczajowo kuskus  je się prawą ręką, formuje się z kaszy kulę, którą zanurza się w sosie.

 

Na zakończenie uczty podaje się deser; najbardziej znanym są ciasteczka cornes de gazelles „różki gazeli” – małe rogaliki nadziewane migdałami i miodem. Popija się je miętową herbatą. 

 

Miętowa herbata jest w Maroku płynem życia; częstuje się nią dosłownie wszędzie. Szklanka miętowej herbaty jest wyznaniem przyjaźni, nigdy nie należy odmawiać jej wypicia. Używa się zielonej chińskiej herbaty, mięta jest marokańska. Herbatę zawsze słodzi się dużą ilością cukru. Miętowa herbata ma także symboliczne znaczenie – zieleń herbaty to kolor proroka, przynosi zatem dużo szczęścia. Zieleń symbolizuje też płodność – najbardziej cenione w Maroku błogosławieństwo. Duża zawartość cukru stanowi oznakę przyjaźni i życzeń dobrego zdrowia.

 

Uczestnictwo w ceremonii picia herbaty jest jedną z głównych przyjemności turystów zwiedzających Maroko. Ceremonia ta ma swoje  tradycje. Wybiera się czcigodnego gościa (zwykle mężczyznę), aby podawał herbatę; siedzi on ze skrzyżowanymi nogami, mając przed sobą tacę, na której znajduje się dzbanek, małe szklanki, trzy pudełka herbaty, mięta i cukier. W zupełnej ciszy wsypuje się szczyptę herbaty do dzbanka i zalewa wrzącą wodą, dodaje świeżą miętę i cukier. Dzbanek zostaje  przykryty i uczestnicy czekają, aż herbata się zaparzy. Główny gość nalewa sobie trochę płynu, aby sprawdzić smak; trzyma go długo w ustach, potem nalewa innym osobom, zawsze z dużej wysokości, aby herbata dobrze się wymieszała. Goście muszą wypić co najmniej trzy szklanki za zdrowie gospodarza, aby w ten sposób wyrazić, że doceniają jego gościnność.       

 

Źródło: Maroko - Przewodniki Thomasa Cooka - Wiedza i Życie