Z nami zaplanujesz udane wakacje!Spełniamy wakacyjne marzenia od 2004 roku!

Infolinia i rezerwacja pon.-pt. 8:30-20:00; sob.-nd. 10:00-18:00

Wyspy Greckie, Przewodnik po Dodekanez - flaga

Przewodnik po Dodekanez

Wszystkie przewodniki
Pozycja submenu
Przewodnik po Dodekanez

Rozrzucone wzdłuż wybrzeża Turcji wyspy Dodekanezu tworzą najdalej na południe wysuniętą grupę wysp greckich. Ich gorący klimat i piękne plaże przyciągają tłumy turystów. Jest to najbardziej kosmopolityczny z archipelagów. W tutejszej architekturze wyraźnie widoczne są wpływy wschodnie. Wyspy Dodekanezu jako ostatnie były włączone do niepodległego państwa greckiego.

 

Wyspy Dodekanezu bardzo różnią się między sobą: niektóre z nich są jałowe i nagie, jak np. Chalki i Kasos, inne jak Tilos czy wulkaniczna Nisiros – zielone i żyzne. Astypalaia i Patmos, z bielonymi domami, przypominają Cyklady; pastelowe zabudowania Chory na Patmos malowniczo kontrastują z ciemną bryłą klasztoru św. Jana. Rodos jest stolicą archipelagu i zarazem jednym z najpopularniejszych miejsc letniego wypoczynku ze względu na bezkresne piaszczyste plaże i liczne zabytki.

 

Piękna pogoda utrzymuje się na wyspach przez wiele miesięcy, dzięki czemu sezon plażowy jest tam bardzo długi. Plaże są różne: od czarnych i kamienistych po wypełnione srebrzystym piaskiem; są tam zarówno bezludne zatoki, jak i oblegane przez opalających się żwirowe skrawki nabrzeża.

 

Dodekanez to niebywałe bogactwo krajobrazów i atrakcji turystycznych. Są tam doskonałe warunki do uprawiania wszelkich sportów wodnych, bezpieczne porty jachtowe, zielone doliny i nagie góry, jaskinie i fiordy, a na Nisiros nawet uśpiony wulkan. Równie różnorodne jest dziedzictwo przeszłości tych wysp: na Kos – hellenistyczny Asklepiejon, na Rodos – średniowieczne warowne miasto joannitów, a Olimpos na Karpathos to jedyna w swoim rodzaju tradycyjna wioska. Cała grupa wysp dzieli się wyraźnie na części północną i południową. Kos na północy, a na południu Rodos są dogodnymi bazami turystycznymi oraz węzłami komunikacji promowej i lotniczej.      

 

PATMOS

Patmos zwane jest egejską Jerozolimą. W 95 r. przybył tu św. Jan Apostoł, ale religijne znaczenie wyspy zaczęło wzrastać dopiero od czasu założenia w 1088 r. klasztoru św. Jana. Klasztor zaczął tracić swe wpływy, gdy ludność wyspy wzbogaciła się na handlu i budownictwie okrętowym, ostatecznie w 1720 r. plutokracja i mnisi dokonali podziału ziemi. Dzisiaj Patmos usiłuje czerpać zyski zarówno z turystyki, jak i pielgrzymek.

 

Promy, jachty i statki wycieczkowe zawijają do Skali - portu i głównego miasta Patmos - rozciągającego się nad szeroką, osłoniętą zatoką. Miasto, w którym jest wiele sklepów z pamiątkami i butików, robi wrażenie eleganckiego i drogiego. Przy nabrzeżu jest kilka agencji turystycznych i biur podróży. Życie towarzyskie Skali koncentruje się w kawiarni Arion, klasycystycznym lokalu, który jest jednocześnie miejscem spotkań i promową poczekalnią. Z nabrzeża codziennie odpływają kaiki i małe łodzie wycieczkowe w kierunku głównych plaż wyspy.

 

Piaszczyste plaże miejskie bywają zatłoczone. Na północy, w Meloi, wzdłuż zatoki ciągnie się żwirowa, cienista plaża. Jest tam wspaniałe pole kempingowe i tawerna, ze Skali można tam dopłynąć morską taksówką. Nad Skalą góruje Kastelli – ruiny starożytnego akropolu z zachowanymi m.in. hellenistycznymi murami. Na szczycie wzgórza wznosi się mała kaplica Agios Konstantinos, warto się tam wspiąć  ze względu na wspaniały widok, szczególnie o zachodzie słońca.

 

Na Patmos jest kilka dziewiczych plaż, a jej surowe wnętrze wypełniają żyzne doliny. Łodzie wycieczkowe zawijają na większość plaż, a autobusy ze Skali dojeżdżają do Kampos, Grigos i Chory. Głównym kurortem wypoczynkowym wyspy jest Grigos położone nad wspaniała zatoką na wschód od Chory. Jest tam żwirowa plaża z łodziami rybackimi, ośrodkami sportów wodnych i tawernami.

 

Klasztor św. Jana jest jednym z najważniejszych miejsc kultu, i to zarówno prawosławia, jak i katolicyzmu. Założył go w 1088 r. mnich - błogosławiony Christodulos - na część św. Jana Apostoła, autora Apokalipsy. Jest to jeden z najbogatszych i najbardziej wpływowych klasztorów w Grecji. Sama budowla, najeżona blankami i wieżami, przypominająca zamek z bajki, została wzniesiona dla ochrony przechowywanych w klasztorze skarbów sztuki sakralnej, które obecnie są podziwiane przez pielgrzymów i turystów.

 

KALIMOS

Historia wyspy, dziś znanej z połowów gąbki, sięga czasów neolitu. Pothia - stolica i główny port - jest gwarną miejscowością. Miasto wciśnięte jest między dwie góry, a jego jaskrawo pomalowane domy otaczają zatokę. Pothia to ostatni w Grecji ośrodek połowów gąbki, jest tu też specjalna szkoła nurkowania dla poławiaczy.  Wzdłuż nabrzeża ciągną się kawiarnie, a charakterystyczne dla miasta są różowe domy z kopułami w stylu włoskim, m.in. dawny Pałac Gubernatora, obecnie hala targowa i nakryta srebrzystym dachem katedra Agios Christos. W tej XIX-wiecznej świątyni znajduje się rzeźbiona nastawa ołtarzowa, dzieło Giannulisa Chalepasa. Syrena w porcie jest jedną z 43 prac podarowanych miastu przez miejscowych rzeźbiarzy Irene i Michalisa Kokkinosów.

 

Muzeum Archeologiczne w klasycystycznym, odrestaurowanym budynku zawiera kolekcję zabytków neolitycznych i z epoki brązu pochodzących z wyspy oraz miejscowe pamiątki. Ekspozycja w fabryce gąbek, koło Plateia Eleftheria, opowiada o dziejach połowów gąbek.

 

 


[ koniec strony ]

KOS

Druga co do wielkości wyspa Dodekanezu ma przyjemny klimat i żyzne ziemie, na których dobrze rośnie miejscowa odmiana sałaty.

 

Stare miasto Kos, nad którym wznosi się zamek joannitów zostało zniszczone w 1933 r. przez trzęsienie ziemi. Kataklizm odsłonił jednak wiele starożytnych ruin, odkopanych następnie i zrekonstruowanych przez Włochów. Port wypełniają jachty i łodzie wycieczkowe, a wzdłuż ulic ciągną się kawiarnie z ogródkami. Wieczorem w pełni sezonu trudno poruszać się po zatłoczonych ulicach. Są tu palmy, sosny i ogrody pełne jaśminu. Stare styka się i przenika z nowym: Nafkliru „ulica barów”, przebiega koło starożytnej agory, nocą oświetlonej lampami stroboskopowymi i laserami. Platan na Plateia Platanu został rzekomo zasadzony 2400 lat temu przez samego Hipokratesa. Mimo 14-metrowego obwodu wiek drzewa ocenia się na około 560 lat. Pobliską fontannę zbudował w 1792 r. turecki gubernator Hadżi Hassan. Służyła ona wiernym przybywającym do meczetu. Wypływająca z niej woda wpada do starożytnego marmurowego sarkofagu.

 

Pagórkowata i urodzajna wyspa Kos zwana jest „pływającym ogrodem”. Wśród jej zieleni jest mnóstwo hellenistycznych i rzymskich ruin, bizantyjskich i weneckich zamków. Większość turystów przybywa jednak na Kos dla jej piaszczystych plaż. Te na wybrzeżu południowo-zachodnim zaliczane są do najładniejszych na Dodekanezie, natomiast północno-zachodnie zatoki są idealne do uprawiania sportów wodnych. Wybrzeże ma nowoczesną infrastrukturę turystyczną, natomiast w głębi wyspy mieszkańcy zachowali tradycyjny styl życia.

 

RODOS

Rodos, stolica całego Dodekanezu, była ważną wyspą już w okresie od V do III w. p.n.e. Rodos co roku przyciąga tysiące turystów piaszczystymi plażami, licznymi trasami wycieczkowymi i nocnymi atrakcjami.

Średniowieczne miasto-twierdza, nad którym góruje pałac wielkich mistrzów, jest otoczone fosą i murami o długości 4 km. Jedenaście bram wiedzie do Starego Miasta, które podzielone jest na CollachiumBurg. Powstałe w 1309 r. Collachium było dzielnicą rycerską. W Burgu mieszkała pozostała ludność, w tym również Żydzi, Turcy i Grecy. Stare Miasto w Rodos, jako jedno z najpiękniejszych miast obronnych, zostało wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego.

 

Nowe miasto rozwijało się powoli przez cały wiek XIX, a ostateczny kształt uzyskało w latach dwudziestych naszego wieku, gdy okupujący wyspę włoscy faszyści wznieśli w rejonie portu wiele monumentalnych budowli publicznych. Nowe miasto obejmuje kilka obszarów, m.in. Nową Agorę i port Mandraki we wschodniej części. Wyraźne są tu nadal wpływy włoskie, w postaci zarówno pizzerii, jak i np. sklepów Gucciego. Zachodnia część miasta jest gwarnym centrum turystycznym z zatłoczonymi ulicami i plażami.

 

Na smaganym wiatrem zachodnim wybrzeżu, wzdłuż kamienistych plaż, od miasta Rodos po lotnisko w Paradisi ciągną się hotele, bary i restauracje. Dalej na południe wyspa jest bardziej zielona, a na pokrytych lasami i winnicami zboczach gór rozrzucone są wioski. Najciekawsze w tym rejonie są Moni Filerimos, starożytne Kamejros, znana z produkcji wina wioska Emponas oraz urocza dolina Petaludes, której Rodos zawdzięcza nazwę „wyspy motyli”. Jeszcze dalej na południe krajobraz staje się bardziej surowy, a ze szczytów, na których stoją zamki, roztacza się widok na wyspy Chalki i Alimię.

 

Zaciszne wschodnie wybrzeże ma kilometry plaż i skaliste zatoczki. Latem tereny rekreacyjne w Faliraki i Lindos są zatłoczone, podczas gdy piaszczysty południowy wschód jest pusty. Aby lepiej poznać ten rejon, można podzielić trasę na dwa etapy: z Prasonisi na południowym cyplu wyspy do Pefkoi, a następnie z Lindos do miasta Rodos. Krajobraz jest tu niezwykle urozmaicony - od oazy Epta Piges i pomarańczowych gajów pod Archangelos po skaliste wybrzeże i piaszczyste plaże.

 

KARPATHOS

Dzika, skalista Karpathos jest trzecią co do wielkości wyspą Dodekanezu. Mimo rozwoju turystyki w ostatnich latach, zachowała surowe, dziewicze piękno. Jak większość wysp Dodekanezu Karpathos ma zawiłe dzieje, w których Rzymianie i Bizantyjczycy odegrali znaczną rolę. Wyspa zwana była niegdyś Porfiris od produkowanego tu czerwonego barwnika. Obecna nazwa być może pochodzi od słowa arpakatos („rabunek”), ponieważ w średniowieczu słynęła jako piracka baza.

 

Miasto Karpathos, znane też jako Pigadia, jest stolicą i głównym portem wyspy, leżącym w południowo-wschodniej części zatoki Wrontis. W tym dotychczas zwyczajnym mieście wokół plaży wyrosły liczne hotele. Na nabrzeżu pojawiły się kawiarnie i restauracje obsługujące przybyszów z całego świata. Naprzeciwko utrzymanego we włoskim stylu budynku ratusza, w parku Karpathos, znajduje się pod gołym niebem ekspozycja starożytności. Są tu przedmioty odkryte na wyspie w mykeńskich grobach z V w. p.n.e. oraz wczesnochrześcijańska marmurowa chrzcielnica.

 

Źródło: Wyspy greckie - Przewodniki Wiedzy i Życia

Rodos