TraveliGo.pl - Twój turystyczny raj

Równina Korat, która zajmuje większą część północnego wschodu, to w przeważającej mierze pustkowie pokryte sawannami i suchym lasem monsunowym. Głównym ośrodkiem jest miasto Korat. Od północy i wschodu otacza ją dolina Mekongu, wzdłuż której przebiega granica z Laosem. Po tajlandzkiej stronie rzeki leżą nieduże miasteczka i wioski; niektóre mają niewielkie nabrzeża i plaże. Północno-wschodnia Tajlandia, lokalnie zwana Isan, szczyci się niezwykle bogatą historią – jest to jeden z najstarszych w świecie rejonów uprawy ryżu, produkcji jedwabiu i brązu. W IX-XIII w. Isan pozostawał pod panowaniem Khmerów. Ze względu na bliskość Laosu i Kambodży oraz nieurodzajną w przeważającej mierze ziemię, uważany jest przez wielu Tajów za ubogiego krewnego. Większość mieszkańców to rdzenni Laotańczycy, znani z otwartości i życzliwości.

Równina Korat

Równina Korat, chociaż uchodzi za jeden z najmniej żyznych regionów Tajlandii zamieszkany przez najuboższą ludność kraju, obfituje w zabytki pochodzące z czasów, kiedy nad tymi ziemiami swą władzę rozciągało imperium Khmerów. Mieszkańcy regionu są serdeczni, potrawy - bardzo ostre, często podawane z kleistym ryżem i surowymi warzywami, a wyroby rękodzielnicze z jedwabiu i bawełny - doskonałej jakości.

Chociaż region ten odwiedzają tylko nieliczni turyści, na równinie Korat jest bardzo wiele miejsc o historycznym znaczeniu. Na północy, w Ban Chiang, znajduje się stanowisko archeologiczne, które zrewolucjonizowało pogląd na prehistorię Azji Południowo-Wschodniej. Uważa się obecnie, iż północno-wschodnia Tajlandia to jeden z regionów świata, gdzie najwcześniej zaczęto uprawiać ryż, wytwarzać brąz i tkać jedwab. Od połowy XX w. obserwuje się tu ponowny rozkwit produkcji jedwabiu – w wioskach turyści mogą kupić rozmaite wyroby z jedwabiu i bawełny.

W IX stuleciu równina Korat znalazła się pod panowaniem władców Kambodży, które trwało do końca XIII w. Z tego właśnie okresu pochodzą wspaniałe świątynie khmerskie.

W ostatnich latach pieczołowicie odrestaurowano przepiękne kamienne świątynie w Phnom Rung i Phimai, które stoją przy drodze łączącej niegdyś równinę ze stolicą państwa Khmerów – Angkorem.

Równina Korat zajmuje większą część północno-wschodniej Tajlandii. Jest to szeroki pas nieurodzajnych, wypalonych słońcem wzgórz, oddzielonych od Niziny Menamu górami Thiu Khao Phetchabun. Charakterystyczne dla regionu są czerwonoziemy i karłowate lasy. Głównym węzłem komunikacyjnym jest miasto Korat, które uchodzi za bramę wiodącą na północny wschód kraju. Można stąd dotrzeć do innych interesujących miejscowości i obiektów regionu, chociaż wymaga to pokonania dużych odległości. Na północ od Koratu leżą miasta Khon Kaen i Roi Et; jeszcze dalej na północ znajduje się stanowisko prehistoryczne Ban Chiang. Główne atrakcje turystyczne na wschód od Koratu to świątynie Khmerów w Phimai i Phnom Rung. W pobliżu położone są Ban Ta Klang i Surin, które mają historyczne związki z handlem słoniami.

Dolina Mekongu

Mekong przecina Chiny, Birmę, północną Tajlandię oraz Laos, a w odległości około 2000 km od swych źródeł w Tybecie przepływa przez Chiang Khan w północno-wschodniej Tajlandii. Od tego miejsca do punktu, w którym wpływa do Kambodży, rzeka wyznacza granicę z Laosem. Pomimo pięknego krajobrazu i wielu innych atrakcji, niewielu turystów odwiedza tę przygraniczną krainę.

Rolnicze dorzecze doliny Mekongu kontrastuje z wypaloną słońcem równiną Korat na południu i zachodzie, a także ze skalistym, górskim krajobrazem po laotańskiej stronie rzeki. Stosunkowo żyzne gleby doliny Mekongu umożliwiają uprawę warzyw i owoców na dużą skalę. Na skutek oddalenia od Bangkoku rejon ten pozostał jednym z najpiękniejszych nieskażonych działalnością człowieka zakątków kraju.

Tętniące życiem Nong Khai to najważniejsze miasto graniczne regionu i zarazem “brama” do stolicy Laosu – Vientiane. Na zachód od Nong Khai ciągną się wzdłuż rzeki liczne malownicze miasteczka i wioski o tradycyjnej zabudowie z drzewa tekowego. W Parku Historycznym Phu Phrabat (koło Ban Phu) można podziwiać piaskowcowe skały o dziwnych kształtach. W pobliskim Wat Khaek znajdują się niezwykłe gigantyczne posągi buddyjskie i hinduskie.

Rzeka, skręcając na wschód, a następnie na południe, mija Nakhon Phanom i przepływa obok Wat Phra That Phanom – jednego z najważniejszych buddyjskich miejsc pielgrzymkowych w Tajlandii. Świątynia ta powstała rzekomo w roku śmierci Buddy (543 r. p.n.e.).

Dalej w dół rzeki uwagę zwraca Pha Taem z prehistorycznymi malowidłami naskalnymi przedstawiającymi olbrzymie postacie i nietypowe geometryczne wzory. Niedaleko od tego miejsca, w Khong Chiam, z Mekongiem łączy się rzeka Mun, tworząc “dwukolorową rzekę”. W tym miejscu Mekong opuszcza terytorium Tajlandii, wpływając do Laosu, a później Kambodży. Ponieważ granica kambodżańsko-tajlandzka niejednokrotnie bywa sceną potyczek zbrojnych, nie zawsze można dotrzeć do jednego z najwspanialszych obiektów architektury khmerskiej – Prasat Khao Phra Wihan.

Potężna rzeka Mekong na odcinku 750 km wyznacza granicę między północno-wschodnią Tajlandię a Laosem. Dolina, którą płynie rzeka w tym wypalonym słońcem regionie Tajlandii, jest stosunkowo żyzna. Z Chiang Khan do Pha Taem biegnie droga wzdłuż Mekongu. Jedne z najatrakcyjniejszych zakątków znajdują się na zachód od Nong Khai, gdzie turyści znajdą senne miasteczka i wioski z pięknymi drewnianymi domami. Na południe od północnego odcinka Mekongu leżą parki narodowe Phu Rua, Phu Kradung i Phu Hin Rong Kla. Dalej na południe znajduje się Ubon Rachathani – największe miasto regionu.

Źródło: Tajlandia - Przewodniki Wiedzy i Życia