Szukasz wycieczki? Masz dodatkowe pytania? Zadzwoń

lub napisz

 message
Cena całkowita
Rezerwuj
cellphone+48519195695

Z nami zaplanujesz udane wakacje!Spełniamy wakacyjne marzenia od 2004 roku!

Infolinia i rezerwacja pon.-pt. 8:30-20:00; sob.-nd. 10:00-18:00

Egipt - kraj faraonów, Przewodnik po Luksor, Dolina Królów i Królowych - flaga

Przewodnik po Luksor, Dolina Królów i Królowych

 Wszystkie przewodniki

Egipt

Pozycja submenu
Przewodnik po Luksor, Dolina Królów i Królowych

Luksor

Nazwa Luksor jest używana przez turystów dość swobodnie dla określenia trzech oddzielnych miejscowości: stutysięcznego miasta Luksor położonego na wschodnim brzegu Nilu, wsi Karnak z jej olbrzymią świątynią, 4 km na północ na tym samym brzegu i nekropolii tebańskiej na zachodnim brzegu rzeki, naprzeciw Luksoru i Karnaku.

 

Teby w czasach największej świetności obejmowały obszar, na którym dziś znajduje się Karnak i Luksor,  liczyły zapewne ponad milion mieszkańców. Amon był najważniejszym bogiem tebańskim. Kiedy książęta tebańscy zjednoczyli Egipt, Teby stały się stolicą Nowego Państwa, a Amon głównym bogiem całego Egiptu. Faraonowie Nowego Państwa nie pozostali obojętni na piękno otaczającego krajobrazu, który inspirował ich do wznoszenia wielu budowli. W Tebach skoncentrowała się największa aktywność budowlana władców Egiptu, a wspaniała i wciąż doskonale zachowana architektura tego miasta sprawia, że Luksor zasługuje dziś na miano największego na świecie muzeum na wolnym powietrzu.

Dwa najważniejsze zespoły architektoniczne na wschodnim brzegu to świątynia luksorska w samym Luksorze i świątynia Amona w Karnaku.

 

Kolosy Memnona są jedyną pozostałością po nieistniejącej już świątyni grobowej Amenhotepa III. Te gigantyczne posągi o wysokości 19,5 m miały niegdyś królewskie korony i były jeszcze wyższe. Strzegły wejścia do świątyni. Jeden z nich rozpadł się podczas trzęsienia ziemi w 27 r. p.n.e., ale później został odrestaurowany. Przez następne 200 lat podczas wschodu słońca posąg wydawał z siebie dźwięki. Greccy i rzymscy turyści nocowali pod kolosami, aby być świadkami tego zjawiska i wypisywali swe imiona na nogach kolosów.

 

Świątynia Hatszepsut (Dajr al-Bahri) – Ojciec Hatszepsut, faraon XVIII dynastii - Totmes I, dla zapewnienia większego bezpieczeństwa swojej mumii, pierwszy zlecił wykucie grobowca w Dolinie Królów. W jego ślady poszła Hatszepsut (poza Kleopatrą była jedyną kobietą-faraonem), ale oprócz grobowca kazała także wznieść świątynię grobową, w której miały się odbywać wszystkie ceremonie pośmiertne. W okresie wczesnego chrześcijaństwa świątynia użytkowana była jako klasztor i dlatego dolina nosi imię Dajr al-Bahri – Północny Klasztor.

 

Świątynia położona jest na trzech tarasach połączonych rampami. Na dolnym tarasie był niegdyś ogród z drzewami mirrowymi i fontannami, jakby przedsmak życia, które toczyło się na pustkowiach innego świata. Temat ten kontynuują delikatne reliefy ukazujące wyidealizowany obraz życia wiejskiego, pokrywające ściany pod prawą kolumnadą na tyłach tarasu.

 

Reliefy na tylnej ścianie Kolumnady Punt, lewej na tarasie środkowym, ukazują Egipcjan żeglujących na południe wzdłuż wybrzeży Afryki po drzewa mirrowe do świątyni oraz przyjmowanych przez wodza Punt i jego żonę.

 

Reliefy prawej Kolumnady Narodzin opowiadają o boskim pochodzeniu Hatszepsut, ukazują jej ojca jako Amona siedzącego naprzeciw jej matki Amosis i sceny narodzin.

 

 Górny taras, wciąż restaurowany, jest niedostępny.

 

Karnak - Okręg kultowy Amona w Karnaku zajmuje olbrzymi teren. Znajduje się tam wiele świątyń, ale większość zwiedzających ogranicza się do spaceru przez największą z nich - świątynię Amona, której sala hipostylowa mogłaby pomieścić rzymską bazylikę św. Piotra i katedrę św. Pawła w Londynie.

 

Władcy każdej dynastii rozbudowywali świątynię Amona, wzbogacając ją o następne budowle. Od jej założenia w okresie Średniego Państwa do budowy najpóźniejszego I pylonu w czasach XV dynastii upłynęło 1300 lat.

 

Droga procesyjna prowadząca do świątyni wiedzie aleją baraniogłowych sfinksów. Uosabiają one boga Amona, a pomiędzy łapami każdego z nich stoi mała figurka boskiego sługi, Ramzesa II. I pylon został wzniesiony 600 lat później. Ma 43 m wysokości i jest największy w Karnaku. Za II pylonem znajduje się sala hipostylowa. Las kolumn tej sali jest jedną z największych atrakcji w całym Egipcie. Każda kolumna jest tak potężna, że z trudem obejmuje ją swymi ramionami sześciu mężczyzn.

 

Wzdłuż południowej ściany świątyni ciągnie się święte jezioro, gdzie święte barki brały udział w ceremoniach towarzyszących świętu Opet, podczas którego Amon płynął w górę rzeki do świątyń w Luksorze.

 

[ koniec strony ]

Muzeum w Luksorze ma małą, ale znakomicie dobraną i pięknie eksponowaną kolekcję. Główną część zbiorów stanowią dzieła sztuki z czasów faraonów, ale zobaczyć tu można także przykłady dzieł grecko-rzymskich, koptyjskich i islamskich. Umieszczono tu kilka przedmiotów z grobowca Tutanchamona, m.in. łoże grobowe, modele barek i głowę złotej krowy. Najciekawsze są jednak wykonane z czarnego bazaltu i różowego granitu posągi i popiersia Sezostrisa III, Totmesa III, Amenhotepa II i III.

 

 

 

Świątynia w Luksorze – Do końca XIX w., kiedy rozpoczęto wykopaliska, niemal cała wioska Luksor stała pośród gruzów świątyni. Świątynia jest w większości dziełem faraona Amenhotepa III. Rozpoczął on modę na gigantomanię, odpowiadającą imperialnym pretensjom Egiptu czasów Nowego Państwa.

Pylony wejściowe i wielki dziedziniec zostały wzniesione przez Ramzesa II. Przed pylonami umieścił on sześć gigantycznych swoich posągów, z których ocalały trzy.

Wokół wielkiego dziedzińca stoi wiele innych kolosalnych posągów Ramzesa z żoną Nefertari sięgającą mu do kolan. Dalej wchodzi się pod imponującą kolumnadę Amenhotepa III. Na prawej ścianie znajdują się reliefy z czasów Tutanchamona ukazujące święto Opet - coroczny rytuał płodności, podczas którego Amon płynął z Karnaku, aby połączyć się ze swą małżonką Mut rezydującą w świątyni w Luksorze wraz z ich synem Chonsu.

 

W głębi znajduje się sanktuarium świętej barki Amona. Na reliefie na ścianie zewnętrznej od strony rzeki przedstawiono Aleksandra Wielkiego jako faraona składającego dary Amonowi podczas uroczystości na cześć boga.

 

Dolina Królów i Królowych

 

 

Dolina Królów leży na zachodnim brzegu Nilu, 7 km od rzeki. Można do niej dotrzeć stromą drogą skręcającą ku północnemu krańcowi nekropolii w Tebach. Odważni mogą opuścić Dolinę górskim szlakiem, który zaczyna się między 10 a 16 grobowcem i rozdziela na wierzchołku; jedna odnoga prowadzi w lewo do świątyni Hatszepsut, druga – dalej przez góry – do Dajr al-Madina.

 

 

Opuszczając tereny uprawne, droga pnie się przez skaliste pustkowie do Doliny Królów -  rozpalonego słońcem kotła oślepiająco białego piasku skrywającego 62 grobowce należące niemal wyłącznie do faraonów XVIII, XIX i XX dynastii (1570-1070 r.  p.n.e.). Groby zostały wykute w miękkiej wapiennej skale przez robotników mieszkających w Dajr al-Madina. Budowę i ozdabianie grobowca rozpoczynano zaraz po wstąpieniu faraona na tron. We wszystkich grobach powtarzano ten sam schemat – trzy położone jeden za drugim korytarze prowadziły do przedsionka, skąd wchodziło się do głównej sali z zagłębieniem w posadzce na sarkofag.

 

Powtarzającym się tematem dekoracji grobu był zmarły faraon przedstawiony jako Bóg-Słońce żeglujący w nocy łodzią przez Świat Umarłych. Inskrypcje z Księgi Umarłych zawierały instrukcje wyznaczające kurs żeglugi. Nocna wędrówka kończyła się sceną, w której rozpięte na stropie nagie ciało bogini Nut rodziło Słońce każdego ranka.

 

Grobowiec 62: Tutanchamona - odkryty przez Howarda Cartera w 1922 r., jest jedynym grobowcem w Dolinie Królów znalezionym wraz z nietkniętą zawartością. Należy do faraona zmarłego w wieku 19 lat (wstąpił na tron, gdy miał 12 lat), jest mały i dekorowany w pośpiechu. Całe wyposażenie przeniesiono do Kairu. Jedyne co pozostało to otwarty sarkofag. Spoczywały w nim trzy złote trumny, kryjące mumię Tutanchamona. Na prawej ścianie namalowany jest transport sarkofagu na saniach. Ściana środkowa ukazuje ceremonię “otwarcia ust” oraz Tutanchamona witanego przez boginię Nut w królestwie bogów. Na lewej ścianie znajduje się malowidło przedstawiające podróż barki solarnej.

 

 

 

 

 

Dolina Królowych leży na wschodnim brzegu, na południowym krańcu nekropolii tebańskiej, 5 km od rzeki.

 

W dolinie tej znajduje się ponad 70 grobowców królowych, książąt i księżniczek XVIII, XIX i XX dynastii, lecz otwarte są tylko cztery. W przeciwieństwie do faraonów inni członkowie rodziny królewskiej nie byli bogami i dlatego ich groby są znacznie skromniejsze.

 

 

Źródło: Egipt - Przewodniki Thomasa Cooka - Wiedza i Życie