TraveliGo.pl - Twój turystyczny raj

Luksor

Nazwa Luksor jest używana przez turystów dość swobodnie dla określenia trzech oddzielnych miejscowości: stutysięcznego miasta Luksor położonego na wschodnim brzegu Nilu, wsi Karnak z jej olbrzymią świątynią, 4 km na północ na tym samym brzegu i nekropolii tebańskiej na zachodnim brzegu rzeki, naprzeciw Luksoru i Karnaku.

Teby w czasach największej świetności obejmowały obszar, na którym dziś znajduje się Karnak i Luksor,  liczyły zapewne ponad milion mieszkańców. Amon był najważniejszym bogiem tebańskim. Kiedy książęta tebańscy zjednoczyli Egipt, Teby stały się stolicą Nowego Państwa, a Amon głównym bogiem całego Egiptu. Faraonowie Nowego Państwa nie pozostali obojętni na piękno otaczającego krajobrazu, który inspirował ich do wznoszenia wielu budowli. W Tebach skoncentrowała się największa aktywność budowlana władców Egiptu, a wspaniała i wciąż doskonale zachowana architektura tego miasta sprawia, że Luksor zasługuje dziś na miano największego na świecie muzeum na wolnym powietrzu.

Dwa najważniejsze zespoły architektoniczne na wschodnim brzegu to świątynia luksorska w samym Luksorze i świątynia Amona w Karnaku.

Kolosy Memnona są jedyną pozostałością po nieistniejącej już świątyni grobowej Amenhotepa III. Te gigantyczne posągi o wysokości 19,5 m miały niegdyś królewskie korony i były jeszcze wyższe. Strzegły wejścia do świątyni. Jeden z nich rozpadł się podczas trzęsienia ziemi w 27 r. p.n.e., ale później został odrestaurowany. Przez następne 200 lat podczas wschodu słońca posąg wydawał z siebie dźwięki. Greccy i rzymscy turyści nocowali pod kolosami, aby być świadkami tego zjawiska i wypisywali swe imiona na nogach kolosów.

Świątynia Hatszepsut (Dajr al-Bahri) – Ojciec Hatszepsut, faraon XVIII dynastii - Totmes I, dla zapewnienia większego bezpieczeństwa swojej mumii, pierwszy zlecił wykucie grobowca w Dolinie Królów. W jego ślady poszła Hatszepsut (poza Kleopatrą była jedyną kobietą-faraonem), ale oprócz grobowca kazała także wznieść świątynię grobową, w której miały się odbywać wszystkie ceremonie pośmiertne. W okresie wczesnego chrześcijaństwa świątynia użytkowana była jako klasztor i dlatego dolina nosi imię Dajr al-Bahri – Północny Klasztor.

Świątynia położona jest na trzech tarasach połączonych rampami. Na dolnym tarasie był niegdyś ogród z drzewami mirrowymi i fontannami, jakby przedsmak życia, które toczyło się na pustkowiach innego świata. Temat ten kontynuują delikatne reliefy ukazujące wyidealizowany obraz życia wiejskiego, pokrywające ściany pod prawą kolumnadą na tyłach tarasu.

Reliefy na tylnej ścianie Kolumnady Punt, lewej na tarasie środkowym, ukazują Egipcjan żeglujących na południe wzdłuż wybrzeży Afryki po drzewa mirrowe do świątyni oraz przyjmowanych przez wodza Punt i jego żonę.

Reliefy prawej Kolumnady Narodzin opowiadają o boskim pochodzeniu Hatszepsut, ukazują jej ojca jako Amona siedzącego naprzeciw jej matki Amosis i sceny narodzin.

 Górny taras, wciąż restaurowany, jest niedostępny.

Karnak - Okręg kultowy Amona w Karnaku zajmuje olbrzymi teren. Znajduje się tam wiele świątyń, ale większość zwiedzających ogranicza się do spaceru przez największą z nich - świątynię Amona, której sala hipostylowa mogłaby pomieścić rzymską bazylikę św. Piotra i katedrę św. Pawła w Londynie.

Władcy każdej dynastii rozbudowywali świątynię Amona, wzbogacając ją o następne budowle. Od jej założenia w okresie Średniego Państwa do budowy najpóźniejszego I pylonu w czasach XV dynastii upłynęło 1300 lat.

Droga procesyjna prowadząca do świątyni wiedzie aleją baraniogłowych sfinksów. Uosabiają one boga Amona, a pomiędzy łapami każdego z nich stoi mała figurka boskiego sługi, Ramzesa II. I pylon został wzniesiony 600 lat później. Ma 43 m wysokości i jest największy w Karnaku. Za II pylonem znajduje się sala hipostylowa. Las kolumn tej sali jest jedną z największych atrakcji w całym Egipcie. Każda kolumna jest tak potężna, że z trudem obejmuje ją swymi ramionami sześciu mężczyzn.

Wzdłuż południowej ściany świątyni ciągnie się święte jezioro, gdzie święte barki brały udział w ceremoniach towarzyszących świętu Opet, podczas którego Amon płynął w górę rzeki do świątyń w Luksorze.