TraveliGo.pl - Twój turystyczny raj

Aleksandria licząca 4 mln mieszkańców jest największym portem Egiptu i drugim co do wielkości miastem egipskim. W przeciwieństwie do reszty kraju w zimie jest tu chłodno i wilgotno, a latem wieje odświeżająca bryza od morza. Miasto założył Aleksander Wielki w 332 r. p.n.e. na miejscu małej wsi rybackiej Rakotis. Następnie wzniósł groblę łączącą wyspę Faros (znajdują się tu pałac Ras at-Tin i Fort Ka’it Baja) ze stałym lądem, tworząc dwa wielkie porty, które przyczyniły się do rozkwitu Aleksandrii.

Aleksandria, dzisiaj nieco prowincjonalna i podupadła, straciła dużo ze swej świetności i ma niewiele zabytków, ale jej położenie jest fascynujące, a przeszłość wciąż wyczuwalna w atmosferze.

Meczety Abu al-Abbas i Buseiri – Kopuły i minarety tych sąsiadujących ze sobą meczetów wspaniale komponują się w krajobrazie Portu Wschodniego. Abu al-Abbas jest większy, powstał w 1943 roku na XIII-wiecznym grobowcu. Otaczają go skupiska malowniczych domów starej dzielnicy Egiptu.

Grobowce Anfuszi – Te cztery grobowce zostały wykute w skale wapiennej, z której ukształtowana jest Faros. Zasadniczo nadano im formy greckie, ale z elementami egipskimi. Ich ściany pokryte są malowidłami imitującymi marmur i kafle. W grobowcu wysuniętym najdalej na prawo znajdują się sceny z felukami i statkami wojennymi, jakimi Kleopatra mogła żeglować do Akcjum.

Attarine – Na tym głównym pchlim targu Aleksandrii przy Szari al-Attarine można znaleźć dosłownie wszystko, od starych pocztówek po stylowe egipskie meble.

Muzeum Grecko-Rzymskie – Zbiory muzeum są uzupełnieniem zbiorów Muzeum Egipskiego i Koptyjskiego w Kairze, ilustrują fascynujący okres, gdy kultura grecko-rzymska wypierała, a niekiedy wchłaniała miejscową kulturę egipską. Sale ekspozycyjne rozmieszczone są wokół centralnego dziedzińca. Wiele eksponatów pochodzi z Aleksandrii i okolic, pozostałe - z innych obszarów wpływów greckich – Delty, Al-Fajjum i Egiptu Środkowego. Warto zwrócić uwagę na posąg Serapisa w sali nr 6. Ten bóg został wprowadzony przez Ptolemeuszów, którzy próbowali połączyć kulturę grecką i egipską poprzez wykreowanie boga łączącego ludzkie cechy greckiego Dionozosa z kultem boga Ozyrysa-Apisa. Pośrodku tej samej sali stoi wielki posąg Ozyrysa-Apisa, znaleziony w okolicach kolumny Pompejusza. W sali nr 12 znajdują się rzeźby głów Aleksandra Wielkiego i Kleopatry. Najciekawszym obiektem kolekcji są terakotowe figurki z Tanagry z okresu od końca IV do początku II w. p.n.e., eksponowane w sali nr 18. Pochodzą z aleksandryjskich grobów dzieci, młodzieży i młodych kobiet.

Kom ad-Dikka – Na obszarze wykopalisk prowadzonych w tej miejscowości odkryto rzymski odeon (teatr muzyczny) i rozległy kompleks łaźni rzymskich z III w. n.e. Stopniowo odsłaniane są ulice i pozostałości sklepów z okresu ptolemejskiego, ukazują się rzędy kolumn i arkad. Nietrudno tu sobie uzmysłowić, jak wiele ze starożytnego miasta można by odkryć – oczywiście, gdyby zniszczono współczesną Aleksandrię.

Ogrody i pałac Montaza – wzniesiony we florentyńsko-tureckim stylu na przełomie stuleci przez kedywa Abbasa II, był letnia rezydencją rodziny królewskiej. Pałac jest niedostępny dla zwiedzających, ale warto zwrócić uwagę na często pojawiający się w dekoracjach motyw litery F. Jasnowidzowie wywróżyli szczęście jego rodzinie, i dlatego zarówno on, jak i jego syn Faruk dali swym dzieciom imiona zaczynające się na tę literę. W 1951 r. Faruk ożenił się z Narriman i zrezygnował ze zmiany jej imienia, a w styczniu 1952 r. nadał swemu nowo narodzonemu synowi imiona Ahmed Fuad, przesuwając F na dalszą pozycję. Sześć miesięcy później Faruk utracił tron.

Źródło: Egipt - Przewodniki Thomasa Cooka - Wiedza i Życie