Szukasz wycieczki? Masz dodatkowe pytania? Zadzwoń

lub napisz

 message
Cena całkowita
Rezerwuj
cellphone519 195 695

Z nami zaplanujesz udane wakacje!Spełniamy wakacyjne marzenia od 2004 roku!

Infolinia i rezerwacja pon.-pt. 8:30-20:00; sob.-nd. 10:00-18:00

Egipt - kraj faraonów, Przewodnik po Okolice Kairu - flaga

Przewodnik po Okolice Kairu

 Wszystkie przewodniki

Egipt

Pozycja submenu
Przewodnik po Okolice Kairu

 

Około 3100 r. p.n.e. Górny i Dolny Egipt zostały zjednoczone pod rządami Menesa, który założył pierwszą dynastię i utworzył stolicę w Memfis. Pałace, świątynie i domy budowane z myślą o jednym pokoleniu wznoszono z cegieł z mułu, ale grobowce dla zmarłych w nekropolii w Sakkarze budowano z kamienia na wieczność. Sakkara była pierwszym "kamiennym miastem” na świecie. Niektóre z grobowców – mastaby – przypominały parterowe domy w Memfis, ale faraon Dżeser miał wspaniały pomysł. Układając coraz mniejsze mastaby jedna na drugiej, uzyskał formę piramidy schodkowej. W rezultacie na początku Starego Państwa wzniesiono na północ i południe od Sakkary około 80 piramid, z których największe i najsłynniejsze to wielkie piramidy w Gizie.

 

 

ZESPÓŁ PIRAMID W GIZIE 

Długa, prosta droga prowadzi z Kairu przez zabudowane przedmieścia Gizy, a następnie skręca ostro w lewo i wspina się na pustynny płaskowyż, gdzie stoi piramida Cheopsa, najstarsza i największa z trzech piramid w Gizie. Za nią wzdłuż osi południowo-zachodniej ustawiono piramidy Chefrena i Mykerinosa, mniejsze i młodsze od poprzedniej, każda zorientowana 8,5 stopnia na zachód od północnego bieguna magnetycznego. Wzniesione pomiędzy 2600 i 2525 r. p.n.e., były prawdopodobnie skierowane na Gwiazdę Północną. Na krawędzi pustyni, u stóp płaskowyżu istniała skromna świątynia, do której w czasie wylewów można było dotrzeć jedynie łodzią. W górę od niej prowadziła obmurowana rampa, wiodąca do świątyni grobowej przy wschodniej ścianie piramidy, gdzie dusza zmarłego mogła opuścić sarkofag, aby wziąć udział w uroczystościach. Koło piramidy Cheopsa odnaleziono drewniane barki solarne rozłożone na części, a także piramidy królewskich żon i grobowce dostojników.

 

Piramida Cheopsa (Chufu) Niegdyś piramidy pokryte były gładką okładziną z polerowanego kamienia, ale pokrycie piramidy Cheopsa zostało zdarte, uwidaczniając 2 500 000 warstwowo ułożonych, wapiennych bloków. Zstępujący wewnątrz korytarz prowadzi do wykutej w skale komory, nie ukończonej zapewne z powodu zalewania wodą. Drugi - cofający się i wspinający - wiedzie do Komory Królowej. Dużo szersza jest Wielka Galeria, prowadząca do tzw. Komory Króla. W północnej i południowej ścianie komory, metr nad podłogą można dostrzec wyloty szybów wentylacyjnych, sięgających powierzchni 95-metrowej piramidy. Nacisk na komorę grobową jest rozłożony dzięki pięciu komorom odciążającym, położonym jedna nad drugą nad granitową płytą sufitu. Na ścianach tych komór znaleziono imię Cheopsa, ale Komora Króla nie ma ani inskrypcji, ani dekoracji, a egipski sarkofag okazał się pusty.

 

Piramida Chefrena jest niemal tak wielka jak Cheopsa, ale robi wrażenie jeszcze większej, ponieważ stoi na wzniesieniu. Jej wnętrze jest jednak mniej interesujące. W komorze grobowej znajdował się pusty sarkofag. Pomimo że wszystkie trzy piramidy wydawały się nietknięte w chwili otwarcia w XIX wieku, to w rzeczywistości były już splądrowane w starożytności.

 

Piramida Mykerinosa jest najmniejsza z tych trzech głównych piramid. W IX wieku jeden z kalifów usiłował zniszczyć wszystkie piramidy, zaczynając od tej. Osiem miesięcy później, po zdjęciu 170 000 kamiennych bloków, zrezygnowano z dalszej rozbiórki.

 

Muzeum barki solarnej Niektórzy twierdzą, że barki solarne budowano dla faraonów, którzy po śmierci podążali nimi za bogiem Słońce przez nieboskłon. Wokół podstawy piramidy Cheopsa znaleziono pięć dołów na barki. Trzy z nich były puste, ale w 1954, a potem w 1987 r. znaleziono dwie znakomicie zachowane, chociaż rozmontowane łodzie z syryjskiego cyprysu. Tę później odkrytą barkę pozostawiono w dole, ale tę wcześniej znalezioną - wspaniałe dzieło 43-metrowej długości sprzed 4600 lat - złożono i wystawiono w specjalnie wzniesionym muzeum przy południowej ścianie piramidy Cheopsa.

 

“Światło i dźwięk” – rolę narratora w tym głośnym i nastrojowym spektaklu na świeżym powietrzu gra Sfinks opowiadający historię piramid w Egipcie.

 

Sfinks W kamieniołomie, z którego wycinano bloki do budowy piramidy Cheopsa, pozostał wapienny ostaniec. Chefren polecił wykuć z niego postać z ciałem lwa i twarzą boga – zapewne jest to twarz Chefrena. Turcy używali w XVI wieku Sfinksa jako celu w ćwiczeniach wojskowych i odstrzelili mu nos. Jego broda została wywieziona z Egiptu - znajduje się w British Museum. Pomimo 20 m wysokości i 48,5 m długości, Sfinks może turystom nie wydać się tak wielki, jak sobie go wyobrażali, ponieważ leży w kamieniołomie. Jest zniszczony przez erozję.

 

Świątynia dolna Na południe od Sfinksa znajduje się monumentalna, znakomicie zachowana dolna świątynia Chefrena, długo zasypana piaskiem. Została wzniesiona z różowego marmuru asuańskiego z czworobocznymi monolitycznymi filarami, dźwigającymi masywne architrawy. Niektórzy specjaliści sądzą, że przeprowadzono w niej mumifikację Chefrena, większość jednak jest zdania, że odbyła się tu ceremonia “Otwarcia Ust”, podczas której "ka", czyli dusza faraona, opuściła jego ciało.

 

[ koniec strony ]

MEMFIS - dawna stolica Egiptu

Memfis leży 32 km na południe od Kairu, 21 km na południe od piramid w Gizie. Początkowo najprawdopodobniej forteca, z której Menes kontrolował lądowe i wodne połączenia pomiędzy Górnym i Dolnym Egiptem, było stolicą przez cały okres Starego Państwa. Chociaż w czasach Nowego Państwa Egiptem rządzono z Teb, Memfis pozostawało wielką metropolią aż do przejęcia prymatu przez ptolemejską Aleksandrię.

 

Kolos Ramzesa II  Ramzes II kontynuował dzieło ozdabiania Memfis wielkimi budowlami i posągami, m.in. fundując parę kolosalnych figur siebie samego. Wydobyto je z mułu w 1820 r., jeden z nich ustawiono w Kairze przed głównym dworcem kolejowym, a drugi został zaproponowany British Museum, które z niego zrezygnowało. Pozostał w Memfis, leżący na plecach, chroniony w specjalnie wzniesionym pawilonie. Inne większe i mniejsze posągi stoją lub leżą w ogrodzie otaczającym pawilon, pośród nich jest alabastrowy sfinks z okresu Nowego Państwa.

 

 

SAKKARA

Sakkara leży na pustynnym wzniesieniu Egiptu powyżej Memfis, 44 km na południe od Kairu, 19 km na południe od piramid w Gizie i 6 km na północny zachód od Memfis. Można tu dotrzeć jedynie z wycieczką zorganizowaną, taksówką, konno lub korzystając z oferty jazdy na wielbłądzie przez pustynię z Gizy. Sakkara ma dużo bardziej pustynny charakter niż Giza. Nazwana tak dla uczczenia Sokarisa, memfickiego boga śmierci, służyła jako nekropolia przez ponad 3000 lat, chociaż większość jej najwspanialszych zabytków pochodzi z okresu Starego Państwa. Tu właśnie starożytni Egipcjanie po raz pierwszy usiłowali na dużą skalę pokonać czas, zastępując nietrwałe cegły z mułu, używane do budowy domów i świątyń w Memfis, kamieniem, z którego wznieśli wiecznotrwałe repliki tych budowli.

 

Piramida schodkowa jest centralną budowlą rozległego kompleksu grobowego, wzniesionego w czasach III dynastii przez faraona Dżesera. Ta pierwsza piramida, wysokości 62 m, otoczona murami, powstała w wyniku ustawienia jedna na drugiej coraz mniejszych mastab. Wielki Dziedziniec Południowy, dekorowany fryzem z motywem kobr i przylegające do niego świątynie na dziedzińcu Heb-Sed powstały w związku z rytualnym biegiem Sed, w którym brał udział faraon z okazji obchodów trzydziestolecia panowania, udowadniając zdolność do dalszego sprawowania władzy. W jednej z komór tzw. Grobowca Południowego, dekorowanej fajansowymi kafelkami, znajduje się relief przedstawiający Dżesera uczestniczącego w rytualnym biegu. Minąwszy od wschodu piramidę schodkową, dochodzi się do Domu Południowego z lotosowymi kapitelami kolumn, symbolizującymi Górny Egipt i Domu Północnego z kapitelami papirusowymi, symbolizującymi Dolny Egipt. Przy północnej ścianie piramidy znajduje się serdab, w którym można zobaczyć statuę Dżesera.

 

 

 

WADI AN-NATRUM

Koptyjskie klasztory Wadi an-Natrum, niegdyś odizolowane od świata w głębi Pustyni Zachodniej, dzisiaj leżą w zasięgu wzroku z drogi zbudowanej w latach trzydziestych, wiodącej z Kairu do Aleksandrii. Założone na początku IV w., należą do najstarszych klasztorów na świecie. Otoczone wysokimi murami, z wieżą obronną w centrum, były twierdzami zapewniającymi mnichom ochronę przed atakami Beduinów. Często przebudowywane. zarówno z zewnątrz, jak i wewnątrz, nie zachowały nic z czasów sprzed VII w. Dzisiaj stały się centrum duchowego odrodzenia kościoła koptyjskiego, a wielu mnichów ma wykształcenie uniwersyteckie.

 

Klasztor św. Baramusa (Dajr al-Baramus) – najstarsza część klasztornego kościoła Al-Adra (Najświętszej Marii Panny) pochodzi z IX w., a obok zachował się stary refektarz. Z 11-metrowych murów obwodowych rozciąga się widok na zacieniony altaną dziedziniec wewnętrzny i na otaczającą klasztor pustynię z licznymi grotami pustelników.

 

Klasztor św. Biszoia (Dajr Anba Biszoi) – Powiadają, że święty Biszoi unosi się niekiedy ze swego grobu znajdującego się w kościele z IX w., aby uścisnąć dłoń wiernych.

 

Klasztor św. Makarego (Dajr Abu Makar) – Kiedy wejdzie się na dziedziniec otoczony nowo wzniesionymi budynkami, ma się wrażenie, że jest to osada letniskowa dla mnichów. Niemniej przetrwało tu jeszcze wiele z dawnych czasów. W dużym kościele św. Makarego sanktuarium św. Jana Chrzciciela, pochodzące z VII w., jest dekorowane przedstawieniem uskrzydlonych cherubinów i czterech Jeźdźców Apokalipsy. Na łuku przed sanktuarium zachowały się malowane w XI w. sceny “Złożenia do grobu”.

 

Klasztor Syryjczyków (Dajr as-Suriani) – Ten wielki, najbardziej fascynujący z czterech klasztorów doliny, zwieńczony kopułami, wieżami i krzyżami, przypomina olbrzymi okręt żeglujący na falach pustynnego piasku. Pochodzący z X w. kościół Al-Adra jest wart zobaczenia ze względu na drewniane drzwi przegrody sanktuarium, pokryte snycerką i inkrustacjami, a zwłaszcza na piękne malowidła w półkopule chóru.

 

 

Do czasów inwazji arabskiej w 641 r. Egipt był krajem chrześcijańskim, ale w ciągu następnych 500 lat większość Egipcjan przeszła na islam. Do dzisiaj mniej więcej 10% społeczeństwa pozostało chrześcijanami. Nazywani są Koptami, od greckiego słowa Aigytos na określenie Egiptu.

 

Ponieważ około 90% egipskich muzułmanów było niegdyś Koptami, zewnętrzne różnice pomiędzy muzułmanami a Koptami właściwie nie istnieją. Nie różnią się od siebie ani językiem, ani kulturą. Obie grupy szczycą się tym, że są Egipcjanami.

 

Źródło: Egipt - Przewodniki Thomasa Cooka - Wiedza i Życie