RPA

Zderzenie kulturowe cywilizacji afrykańskiej i europejskiej nastąpiło w 1652 r., kiedy Holenderska Kompania Wschodnioindyjska założyła bazę w Zatoce Stołowej. Holenderscy kolonizatorzy przybyli tam z zamiarem osiedlenia się i mieli zapewne szczerą chęć nawiązania przyjaznych stosunków z lokalnymi plemionami Hotentotów. Przeszkodziła temu jednak zrozumiała nieufność oraz brak możliwości porozumiewania się, co w ciągu następnych stuleci doprowadziło do konfliktu. Rywalizacja o wodę i tereny do wypasania zwierząt, najpierw w okolicach zatoki, a potem w głębi kraju, dokąd holenderscy kupcy i mieszczanie przenosili się w poszukiwaniu ziemi, wkrótce przerodziła się w otwartą wrogość. Sporadyczne potyczki z tubylcami przekształciły się w XVIII i XIX w. w okrutne wojny pograniczne. Sytuację pogorszyło pojawienie się na tych terenach brytyjskich osadników w 1820 r. Mimo, że miejscowe plemiona były wielokrotnie liczniejsze, to muszkiety, armaty i konie dawały przewagę Europejczykom, którzy z czasem uwierzyli w wyższość białych, zaś rządy kolonialne, a potem republikańskie odmawiały ludności kolorowej jakichkolwiek praw. Jak na ironię, to właśnie wyzysk czarnych robotników w kopalniach Kimberley i Johannesburga okazał się iskrą rozpalającą afrykański nacjonalizm, zaś apartheid wprowadzony w połowie XX w. spowodował powszechny protest światowej opinii publicznej. W 1994 r. Nelson Mandela został pierwszym czarnym prezydentem “Nowej Południowej Afryki”.

Źródło: Republika Południowej Afryki - Przewodniki Wiedzy i Życia