Przewodnik po Belgia - autostradą do Europy

Belgia - opisy pochodzą z Przewodnika Wiedzy i Życia.

Belgia

Belgia to jedno z najmniejszych państw europejskich, jej powierzchnia wynosi zaledwie 30 500 km². Kraj jednak jest gęsto zaludniony - Belgia ma dziesięć milionów mieszkańców, czyli na kilometr kwadratowy przypada ich trzystu. Bruksela jest największym, prawie milionowym miastem Belgii, odwiedzanym przez około sześć milionów turystów rocznie. Bruksela leży w centrum kraju na płaskiej i urodzajnej równinie brabanckiej - dzięki doskonałej komunikacji jest idealną bazą wypadową dla wycieczek do zabytkowych miast, takich jak Antwerpia, Gandawa czy Brugia.

Ponad połowa ludności w Belgii zatrudniona jest w usługach i przemyśle, przede wszystkim tekstylnym, metalurgicznym i chemicznym. Część kraju pozostaje nadal rolnicza. Na południe od Morza Północnego rozciąga się płaska równina Flandrii, jej część, jak w Holandii, została wydarta morzu i tworzy poldery, których żyzna gleba rodzi pszenicę i buraki cukrowe. Z Holandią graniczy Kempenland, rzadko zaludniony obszar torfowisk, gdzie w XIX w. wydobywano węgiel.  W północno-wschodniej Belgii znajduje się także wspaniałe stare miasto i wielki port – Antwerpia, jeden z największych ośrodków przemysłu europejskiego, ze stoczniami, rafineriami i fabrykami samochodów. Miasta Leuven, Lier i Mechelen znane są ze średniowiecznej architektury, natomiast w Oudenaarde produkuje się wyjątkowo piękne tapiserie według XIII-wiecznych wzorów.

BRUKSELA - STOLICA EUROPY

Bruksela to nie tylko stolica Belgii, lecz także Europy -  jest siedzibą większości instytucji Unii Europejskiej oraz kwatery głównej NATO. Od lat 50-tych XX w. chętnie przyjeżdżają tutaj nie tylko unijni urzędnicy, ale także biznesmeni i turyści z całego świata. Brukselczycy dumni są z tego, że ich miasto z doskonałymi hotelami i restauracjami oraz dziedzictwem kulturowym – zabytkowymi budowlami i wspaniałymi muzeami – pełni rolę stolicy Europy. Mimo, że Belgowie w wielu sprawach nie potrafią się zgodzić, a ich polityka wewnętrzna nie jest wolna od separatyzmu, jednoczy ich poparcie dla Unii Europejskiej i dążenie do zjednoczenia całej Europy.

Belgia

Historyczne początki 

Historia Unii Europejskiej zaczyna się po drugiej wojnie światowej. Duch pojednania doprowadził Francję i Niemcy do działań na rzecz utworzenia Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali (EWWiS), która powstała w 1952 r. Łączenie Europy w polityczną i finansową jedność rozpoczęło się wraz z podpisaniem traktatu o Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej (EWG) w Rzymie w marcu 1957 r. Zaczął on obowiązywać 1 stycznia 1958 r. Członkami-założycielami EWG było sześć państw zachodnioeuropejskich.

EWG składało się z dwóch organów: Rady Ministrów oraz Komisji i współistniało z EWWiS oraz Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, zwanej Euratomem. W 1967 r. te trzy ciała połączyły się i utworzyły Wspólnotę Europejską (WE). Wówczas ekonomiczne korzyści były już ewidentne, a handel wewnątrz wspólnoty wzrastał co roku niemal o jedną trzecią. Sześć krajów założycielskich podpisało także umowę dotyczącą wspólnej polityki rolnej (WPR), która ustalała ceny i proponowała dotacje dla rolników EWG. Wraz z poprawą gospodarczą dawały się słyszeć głosy nawołujące do zjednoczenia politycznego. Już w roku 1961 kraje członkowskie rozważały możliwość wspólnego rządu. Większe kraje były nastawione mniej entuzjastycznie niż mniejsze i nie dopuściły do podpisania porozumień. W 1973 r. WE powiększyła się o trzy nowe państwa: Wielką Brytanię, Danię i Irlandię.

Oczekiwania powrotu do rentownego handlu zostały zgaszone przez światowy kryzys ekonomiczny połowy lat 70-tych, który spowodował spadek gospodarczy we wszystkich krajach członkowskich. Niemniej jednak w tej dekadzie nastąpiły dwie ważne zmiany: utworzenie Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, oferującego pomoc najbiedniejszym obszarom WE, w tym przede wszystkim Irlandii oraz Europejski System Walutowy (ESW), który zaczął działać w 1979 r. System ten został zaprojektowany, by chronić kraje członkowskie przed wahaniami światowego rynku. Europejska Jednostka Walutowa ecu - poprzedniczka euro - została wprowadzona razem z ESW.

Maastricht

W 1988 r. po rozwiązaniu kwestii budżetu przez ówczesnego przewodniczącego Komisji Wspólnot Europejskich Francuza Jacques’a Delorsa, 12 krajów członkowskich rozpoczęło dyskusje nad wspólną walutą europejską. Podwaliny położył w 1991 r. Układ z Maastricht, który zmienił Wspólnotę Europejską w Unię Europejską (UE) i który ustalił dokładne zasady unii gospodarczej i walutowej. Układ nakłada na kraje kandydujące ostrzejsze kryteria ekonomiczne. Podczas szczytu, który odbył się w 1992 r. w Edynburgu, potwierdzono także rolę Brukseli jako głównego miasta Unii.

Przyszłość

W latach 90-tych Unia Europejska powiększyła się o kolejne kraje: Szwecję, Finlandię i Austrię (1995), a w 1999 r. ustanowiła wspólną walutę europejską w jedenastu krajach członkowskich. Od maja 2004 r. Unia Europejska poszerzona została o dziesięć nowych państw (Cypr, Czechy, Estonię, Litwę, Łotwę, Maltę, Polskę, Słowację, Słowenię i Węgry). Obecnie trwają negocjacje na temat przystąpienia do Unii kolejnych państw: Bułgarii, Rumunii i Turcji.

Komisja Europejska

Jest to organ wykonawczy UE odpowiedzialny za tworzenie procedur, ratyfikowanych bądź odrzucanych później przez Radę Ministrów. W skład Komisji wchodzi 20 członków wraz z prezydentem, z których każdy zajmuje się określoną dziedziną – od transportu po technologię. Komisja jest odpowiedzialna za wykonywanie procedur oraz przestrzeganie prawa UE przez kraje członkowskie.

Rada Ministrów

W skład Rady Ministrów wchodzą przedstawiciele wszystkich państw członkowskich, z których każdy dysponuje liczbą głosów proporcjonalną do wielkości kraju, który reprezentuje. Rada musi zaaprobować zmiany legislacyjne w Unii, co często nie jest sprawą prostą, ponieważ rzadko odpowiadają one wszystkim krajom; do uchwalenia większości praw wymagana jest „większość kwalifikowana” 62 z 87 głosów. Rada Ministrów spotyka się za zamkniętymi drzwiami, a jej członkowie odpowiadają jedynie przed rządami swoich krajów.

Parlament Europejski

Parlament Europejski zatwierdza roczny budżet Unii oraz kontroluje prace Komisji. Parlament jest jedyną instytucją europejską powoływaną w drodze wyborów powszechnych i bezpośrednich. Składa się z 626 przedstawicieli, reprezentacje poszczególnych krajów są proporcjonalne do liczby ich ludności. Parlament zbiera się w Brukseli, Strasburgu i Luksemburgu. W Brukseli stalowo-szklany budynek parlamentu przy rue Wiertz przezwany został Les Caprices des Dieux.

Źródło: Bruksela, Brugia, Gandawa i Antwerpia - Przewodniki Wiedzy i Życia